Podcasti i fundit i Kryeministrit Edi Rama, ku ai lexoi mesazhin e qytetarit Amos Mezuraj, u paraqit si një dëshmi e afërsisë me hallet e qytetarëve. Por vetë përmbajtja e mesazhit ngre një pyetje shumë më të madhe: pse një qytetar duhet të presë gjashtë vjet dhe të dalë në protestë për t’u dëgjuar nga shteti?
Kur edhe kryeministri pranon se do të protestonte
Në podcastin e tij, Kryeministri Edi Rama deklaroi se, nëse do të ishte në vendin e Amos Mezurajt, edhe ai do të protestonte pas gjashtë vitesh pritjeje për një zgjidhje. Ishte një deklaratë që u interpretua si shenjë mirëkuptimi ndaj qytetarit.
Por kjo deklaratë sjell edhe një pyetje themelore: nëse edhe vetë kryeministri pranon se sistemi nuk funksionon, atëherë kush mban përgjegjësi për ndërtimin dhe funksionimin e këtij sistemi pas më shumë se trembëdhjetë vitesh në qeveri?
Amos Mezuraj nuk është një rast i vetëm
Historia e Amos Mezurajt nuk është e izoluar. Ajo përfaqëson mijëra qytetarë që prej vitesh përballen me vonesa, burokraci dhe mungesë përgjigjesh nga institucionet.
Ata nuk kërkojnë privilegje apo favore. Kërkojnë zbatimin e ligjit, trajtim të barabartë dhe një përgjigje nga administrata që financohet nga taksat e tyre.
Kur një qytetar detyrohet të protestojë për të marrë një përgjigje që duhet ta kishte marrë me procedurë normale, problemi nuk është më individual. Ai kthehet në problem të shtetit.
Administrata nuk është justifikim
Në reagimin e tij, Kryeministri e lidhi problemin me mosfunksionimin e administratës dhe të institucioneve vendore.
Por administrata nuk është një realitet i shkëputur nga qeverisja. Ajo organizohet, drejtohet dhe mbikëqyret nga pushteti politik. Pas më shumë se një dekade në qeveri, përgjegjësia për funksionimin ose mosfunksionimin e saj nuk mund të zhvendoset te një strukturë anonime.
Kur qytetari i shkruan kryeministrit
Një nga elementët më domethënës është fakti që shumë qytetarë nuk besojnë më se institucionet do t’u japin zgjidhje dhe zgjedhin t’i drejtohen personalisht kryeministrit.
Ky fenomen nuk tregon domosdoshmërisht afërsi mes pushtetit dhe qytetarëve. Përkundrazi, ai pasqyron mungesën e besimit se administrata do të kryejë detyrën e saj.
Shumë prej tyre nuk marrin asnjë përgjigje dhe mbeten në të njëjtën situatë, duke e thelluar edhe më shumë mosbesimin ndaj institucioneve.
Protesta nuk lind nga politika, por nga padrejtësia
Në podcast u tha se hallet e qytetarëve nuk duhet të përdoren politikisht.
Megjithatë, protestat nuk lindin vetëm sepse organizohen nga forca politike. Ato lindin kur qytetarët ndihen të pambrojtur dhe nuk gjejnë më rrugë institucionale për të kërkuar të drejtat e tyre.
Askush nuk del në protestë si zgjedhje të parë. Protesta bëhet mjeti i fundit kur institucionet nuk japin përgjigje.
Rindërtimi dhe pensionet mbeten plagë të hapura
Rasti i familjeve të dëmtuara nga tërmeti vazhdon të mbetet një nga çështjet më të ndjeshme. Edhe pas gjashtë vitesh, ka familje që deklarojnë se ende nuk kanë marrë një zgjidhje përfundimtare për strehimin.
Po ashtu, vazhdojnë debatet mbi mënyrën e shpërndarjes së banesave të rindërtimit, me pretendime për trajtim të pabarabartë dhe favorizime. Këto pretendime kërkojnë transparencë dhe verifikim nga institucionet përgjegjëse.
Një tjetër çështje e ngritur është ajo e pensionistëve me pensione të pjesshme, të cilët kërkojnë trajtim të barabartë në politikat sociale dhe në shpërndarjen e përfitimeve.
Kur humbet besimi, protesta bëhet aktakuzë
Problemi më i madh për çdo qeveri nuk janë protestat, por humbja e besimit të qytetarëve.
Një shtet nuk matet vetëm me investimet apo projektet infrastrukturore, por me aftësinë për t’i garantuar qytetarit drejtësi, përgjigje dhe dinjitet.
Kur qytetari bindet se nuk do të dëgjohet nga institucionet dhe detyrohet të dalë në shesh për të kërkuar një të drejtë elementare, protesta nuk është më thjesht një akt politik. Ajo shndërrohet në akuzën më të rëndë ndaj një shteti që nuk dëgjon.
