Në një vend ku qytetarët paguajnë taksa, shpresojnë, besojnë dhe kërkojnë vetëm minimumin e dinjitetit njerëzor, sot po përballen me një të vërtetë të hidhur: kur shteti fiket, fiket edhe jeta.
E ashtu siç shuhen dritat në sallat e operacionit, shuhet edhe besimi se kjo shëndetësi mund të shpëtojë këdo.
Shëndetësia publike shqiptare, dikur shtyllë e solidaritetit dhe mbështetjes, sot është kthyer në një strukturë të brishtë, të copëzuar, të rrëgjuar nga mungesa e investimeve dhe dështimi i menaxhimit. Spitalet, që duhet të jenë vende shprese, po kthehen gjithnjë e më shumë në vende rreziku, ku qytetarët hyjnë me ankth dhe dalin me frikë.
Sistemi që nuk garon për jetën e njeriut, por për arsyetime bosh
Në vend të pajisjeve moderne, gjejmë aparatura të prishura.
Në vend të protokolleve të sigurisë, gjejmë improvizim.
Në vend të stafit të plotë, gjejmë mungesë të mjekëve, infermierëve dhe teknicienëve.
Në vend të energjisë elektrike të garantuar – një domosdoshmëri absolute – gjejmë ndërprerje gjatë operacioneve.
Këto nuk janë “defekte teknike”. Këto janë dështime shtetërore.
Janë plagë që hapen nga mungesa e përgjegjësisë, mungesa e investimeve dhe mungesa e respektit ndaj jetës së qytetarëve.
Paaftësia institucionale nuk vret njëherë. Vret çdo ditë.
Vret kur mungon oksigjeni në pavijon.
Vret kur mungon mjeku specialist sepse ka ikur jashtë.
Vret kur aparati nuk ndizet dot.
Vret kur pacienti pret me orë të tëra në një urgjencë të tejmbushur.
Vret kur në sallë të operacionit “ikën dritat”.
Dhe vret më shumë kur askush nuk mban përgjegjësi.
Në një shtet funksional, një dështim i tillë do të ishte alarm kombëtar. Në Shqipëri, shpesh kthehet në statistikë, në justifikim, në heshtje zyrtare.
Kur shteti nuk garanton jetën, qytetari mbetet i pambrojtur
Nuk ka asgjë më të dhimbshme sesa humbja e një jete që mund të shpëtohej.
E kur kjo humbje vjen jo nga mungesa e mjekësisë moderne në botë, por nga mungesa e kushteve bazë – kur vjen nga drita që fiket, nga stafi që mungon, nga mosinvestimi, apo nga neglizhenca strukturore – atëherë nuk flasim më për fatkeqësi.
Flasim për dështim të shtetit.
Ky vend meriton një shëndetësi që mbron, jo një sistem që rrezikon
Qytetarët shqiptarë meritojnë spitale ku:
- drita nuk fiket kurrë,
- pajisjet janë funksionale,
- stafi është i mjaftueshëm,
- investimet janë reale,
- protokollet respektohen,
- dhe mbi të gjitha, jeta ka vlerë.
Shëndetësia nuk është luks. Nuk është opsion.
Shëndetësia është përgjegjësi shtetërore dhe e drejtë themelore njerëzore.
Tragjeditë që po ndodhin sot duhet të jenë kambana e fundit e alarmit. Sepse kur shëndetësia dështon, nuk dështon vetëm një institucion – dështon vetë shteti, dhe bashkë me të dëshpërohet çdo familje që kërkon ndihmë.
