Nga tempulli i drejtësisë te altari i pushtetit
Dikur e krijuar si mbrojtëse e Kushtetutës, sot Gjykata Kushtetuese ka vdekur si institucion i pavarur. Me vendimin për të shpëtuar Erion Veliajn, ajo u varros si simbol i drejtësisë dhe u ringjall si instrument i regjimit.
Në vend që të mbronte parimin e ndarjes së pushteteve, ajo u bë dëshmore e bindur e Edi Ramës – një gjykatë që ra jo nga presioni i popullit, por nga urdhrat e pushtetit.
Kushtetuta në duart e partisë
Në çdo vend normal, Gjykata Kushtetuese është gardiani i ligjit; në Shqipëri, është gardiani i pushtetit.
Vendimi për rikthimin e Veliajt nuk është interpretim juridik – është dekret politik me petk gjyqësor.
Gjykatësit, të emëruar dhe të përzgjedhur në mënyrë të kujdesshme nga strukturat që kontrollohen prej qeverisë, dhanë një vendim që s’e shpëton drejtësinë, por e fundos më thellë në kompromis.
Drejtësia që u shndërrua në vegël
Në çdo shtet ku drejtësia bie, regjimi forcohet.
Kjo gjykatë nuk është më gardiane e Kushtetutës, por ushtare e partisë.
Me këtë vendim, ajo i dha sinjal gjithë sistemit se nuk ka më kufij midis politikës dhe gjyqësorit.
Në Shqipërinë e Ramës, gjykatat nuk japin drejtësi – ato firmosin urdhrat e shefit.
Turpi që s’mund të fshihet
Gjykata Kushtetuese ka humbur jo vetëm autoritetin ligjor, por edhe moralin publik.
Çdo vendim i saj tashmë lexohet jo si interpretim i Kushtetutës, por si diktat politik i zyrës së Kryeministrit.
Në vend të një institucioni që ruan rendin kushtetues, kemi një trupë që ruan qetësinë e pushtetit.
Përfundim: një regjim që do të mbajë përgjegjësi
Sot, Gjykata Kushtetuese ka zgjedhur anën e pushtetit kundër ligjit, anën e frikës kundër dinjitetit.
Ajo ka rënë si dëshmore e regjimit Rama, por jo në lavdi – në turp.
Sepse drejtësia që i shërben politikës nuk është drejtësi, është bashkëfajësi.
Dhe në historinë e këtij vendi, ajo do të kujtohet jo për Kushtetutën që mbrojti, por për shtetin që tradhtoi.
