Nga mbrojtëse e Kushtetutës, në vegël të regjimit
Në një vend ku drejtësia duhej të ishte arma e qytetarëve kundër abuzimit, sot ajo është arma e pushtetit kundër popullit.
Vendimi i Gjykatës Kushtetuese për të rikthyer Erion Veliajn në detyrë nuk është vetëm një padrejtësi juridike — është akt tradhtie ndaj vetë popullit shqiptar.
Me atë vendim, gjykata nuk mbrojti Kushtetutën; ajo vrau besimin, vrau shpresën, dhe vrau shtetin ligjor.
Një dënim pa gjyq
Në thelb, ajo që ndodhi është një dënim i heshtur: populli shqiptar, që besoi se drejtësia e re do të ishte e pavarur, sot është dënuar me varfëri, padrejtësi dhe poshtërim.
Në vend që të dënonte abuzuesit e pushtetit, Gjykata Kushtetuese dënoi qytetarin që kërkon drejtësi.
Në vend që të ndëshkonte shkelësit e ligjit, ajo vulosi pandëshkueshmërinë e tyre.
Gjykata që shndërroi ligjin në armë
Ky nuk ishte një vendim juridik – ishte një urdhër politik me vulë kushtetuese.
Gjyqtarët që nënshkruan këtë vendim nuk gjykuan mbi fakte, por mbi frikë. Ata nuk u udhëhoqën nga ligji, por nga interesi.
Kështu, Gjykata Kushtetuese u kthye në institucionin që e legjitimon regjimin, jo që e kontrollon atë.
Në çdo rresht të vendimit të saj, ndjehet aroma e një drejtësie të kapur, të frikësuar, të blerë.
Drejtësia që tradhtoi popullin
Ky është momenti kur shteti i së drejtës pushon së ekzistuari.
Kur gjykata më e lartë tradhton Kushtetutën, çdo qytetar mbetet pa mbrojtje.
Çdo vendim i tillë është një plumb në zemrën e republikës, një dënim me vdekje për çdo shqiptar që ende beson te drejtësia.
Në një shoqëri normale, një gjykatë që tradhton popullin e vet do të jepte dorëheqje.
Në Shqipërinë e sotme, ajo merr dekorata nga regjimi.
Dënimi i popullit është dënimi i shtetit
Gjykata Kushtetuese kishte mundësinë të tregonte se drejtësia nuk është pronë e pushtetit, por e qytetarëve.
Ajo zgjodhi të bëhet pjesë e regjimit që po shkatërron themelet e shtetit.
Me këtë vendim, ajo dënoi me vdekje popullin e vet – jo me plumba, por me padrejtësi.
Dhe ky është dënimi më i dhimbshëm: të vdesësh ngadalë, nën firmën e atyre që duhej të të mbronin.
