Nga një vendim që tronditi besimin publik te fundi i pavarësisë së drejtësisë
Vendimi i fundit i Gjykatës Kushtetuese për rikthimin e Erion Veliajt në detyrë nuk është thjesht një çështje ligjore — është një akt që shumë qytetarë dhe analistë e lexojnë si turpin institucional më të madh të pasreformës në drejtësi.
Në vend që të tregonte pavarësi, Gjykata u duk sikur u rreshtua hapur në krah të pushtetit politik, duke vulosur perceptimin se drejtësia në Shqipëri është një zgjatim i zyrës së Kryeministrit.
Një vendim që vuri drejtësinë në shërbim të politikës
Në thelb, vendimi për të rikthyer Veliajn shfuqizoi aktet e qeverisë dhe të Presidentit për organizimin e zgjedhjeve në Tiranë. Por më shumë se një akt ligjor, ai u pa si një ndërhyrje e qëllimshme për të shpëtuar një njeri të pushtetit.
Gjykata Kushtetuese nuk dha shenja reflektimi institucional; ajo veproi si mburojë politike, duke vendosur “interpretimin e vet” të Kushtetutës mbi çdo realitet të prekshëm ligjor.
Në këtë mënyrë, ajo dërgoi një mesazh të qartë: ligji është fleksibël kur bëhet fjalë për të mbrojtur pushtetin.
Reforma në drejtësi, një fasadë e rrëzuar
Kjo ngjarje shënon ndoshta pikën më të ulët të reformës në drejtësi, e cila u propagandua si shembull i pavarësisë, por sot shihet si një sistem i kapur.
Nga SPAK-u te Gjykata Kushtetuese, besimi publik po venitet dita-ditës.
Kur çdo vendim me ndikim politik shkon në favor të qeverisë, qytetari humbet çdo arsye për të besuar se drejtësia ekziston për të gjithë.
Rama fitoi, drejtësia humbi
Në pamje të parë, vendimi mund të duket si fitore për Veliajn.
Por në fakt, është një humbje e madhe për shtetin e së drejtës.
Gjykata Kushtetuese, institucioni që duhej të ishte gardian i ligjit dhe i Kushtetutës, zgjodhi të bëhet garant i pushtetit të një njeriu.
Në këtë pikë, askush nuk mund të thotë më se kemi drejtësi të pavarur — sepse, siç duket, turpi e ka emrin Gjykata Kushtetuese.
