Në një situatë të tensionuar politike, Presidenti Bajram Begaj përballet me një dilemë institucionale: të respektojë afatet për organizimin e zgjedhjeve, apo të presë vendimin e Gjykatës Kushtetuese për të shmangur një proces që mund të rezultojë i pavlefshëm më pas.
Sipas ligjit shqiptar, kur ekziston një ankim apo proces gjyqësor që lidhet me legjitimitetin e mandatit ose me vendimin për shkarkim, nuk mund të zhvillohen zgjedhje të reja derisa çështja të marrë zgjidhje përfundimtare nga gjykata. Në këtë situatë, Presidenti ka kompetencën për të dekretuar datën e zgjedhjeve, por çdo vendim i tij mund të ketë pasoja të rëndësishme për legjitimitetin e procesit zgjedhor dhe për besimin e qytetarëve te demokracia përfaqësuese.
Një dekret i nxituar për datën mund të minojë besimin në procesin elektoral, të prodhojë tensione politike dhe të ekspozojë institucionin e Presidentit ndaj akuzave për njëanshmëri. Në të kundërt, një qëndrim i kujdesshëm dhe i arsyetuar – pra, mosdekretimi i datës derisa të ketë një vendim gjykate – do të ruante integritetin institucional dhe do të dëshmonte respekt për shtetin ligjor.
Në këtë kontekst, Presidenti nuk ka luksin e një vendimi formal. Çdo hap i tij do të përbëjë precedent institucional dhe duhet të bëhet me vetëdijen se ndikon drejtpërdrejt në legjitimitetin e zgjedhjeve dhe në besimin e qytetarëve te demokracia përfaqësuese.
