Kapja e presidentit venezuelian Nicolas Maduro dhe sulmet amerikane ndaj Venezuelës përfaqësojnë një fitore të qartë për krahun më agresiv të politikës së jashtme brenda administratës Trump. Ky krah, i quajtur zakonisht “skifterët”, ka shtyrë prej kohësh për rritjen e presionit ushtarak dhe politik ndaj regjimit venezuelian, të cilin e konsiderojnë një narkodiktaturë.
Ndryshe nga mandati i parë i Trump, kur ai u përmbajt nga ndërhyrja ushtarake direkte, rikthimi i tij në pushtet shënon një ndryshim të fortë kursi. Administrata aktuale ka riformuluar çështjen e Venezuelës jo si “ndryshim regjimi”, por si zbatim i ligjit dhe siguri kombëtare, duke e paraqitur Maduron si një kriminel ndërkombëtar të lidhur me drogën, migracionin e paligjshëm dhe dhunën.
Kjo qasje ka rezultuar efektive politikisht:
•Baza MAGA, që tradicionalisht ka qenë skeptike ndaj luftërave të huaja, e ka mbështetur gjerësisht operacionin.
•Edhe figura që më parë ishin simbol i izolacionizmit kanë lavdëruar veprimin.
•Ndërhyrja është paketuar si e kufizuar, vendimtare dhe “Amerika e Para”.
Operacioni ka forcuar ndjeshëm pozitat e atyre që prej vitesh kërkonin rrëzimin e Maduros, duke e lidhur këtë objektiv me interesa strategjike amerikane: kontrollin e flukseve të drogës, frenimin e ndikimit rus dhe kinez në hemisferën perëndimore, si dhe rikthimin e aksesit në naftën venezueliane.
Megjithatë, mbeten pikëpyetje të mëdha:
•A do të sjellë ky veprim një tranzicion real demokratik?
•A do të përfshihet SHBA më thellë në drejtimin e vendit?
•A rrezikon kjo të kthehet në një angazhim afatgjatë ushtarak?
Edhe pse disa ligjvënës shprehin shqetësim për idenë që SHBA “ta drejtojë” Venezuelën, momentalisht balanca e pushtetit brenda Partisë Republikane anon qartë nga krahu që favorizon përdorimin e forcës, për sa kohë ajo justifikohet si drejtësi, siguri dhe interes kombëtar amerikan.
