Pas 13 vitesh pushtet, nuk ka më vend për justifikime, lot televizivë apo histori personale të servirura si politikë. Ka vetëm një bilanc brutal: një vend i lodhur, i varfëruar dhe i mashtruar nga propaganda. Ajo që u premtua si “rilindje” rezultoi një makineri e madhe imazhi, e ndërtuar mbi varfëri reale dhe iluzione mediatike.
U fol për Europë, por u ndërtua një shtet fasadë. U fol për modernizim, por u prodhua pasiguri. U fol për dinjitet, por qytetari u trajtua si numër, si dekor, si statist në një shfaqje politike ku protagonisti është gjithmonë i njëjti. Shqipëria nuk u bë më e fortë; u bë më e varur nga propaganda.
Krahasimi me Venezuelën nuk është fyerje, është paralajmërim. Sepse modeli është i njëjtë: pushtet i përqendruar, realitet i mohuar, faj gjithmonë diku tjetër dhe lideri që shfaqet si i pazëvendësueshëm. Ndryshimi i vetëm është se njëri flet hapur si autoritar, ndërsa tjetri fshihet pas fjalës “Europë”.
Ndërkohë, çdo kritikë etiketohet, çdo kundërshtim përqeshet dhe çdo dështim mbulohet me zhurmë. Kur realiteti nuk shkon mirë, shtohet propaganda. Kur shifrat janë të rënda, prodhohen emocione. Kur njerëzit lodhen, u thuhet të heshtin ose të largohen.
Edhe opozita, e copëtuar dhe shpesh e paaftë, ka shërbyer si dekor i pushtetit. Shumë zhurmë, pak guxim. Shumë fjalë, zero peshë reale. Dhe pushteti ka lulëzuar pikërisht mbi këtë boshllëk.
Kjo nuk është më debat politik. Është akuzë morale. Sepse një qeveri që prodhon mjerim nuk mund të quhet europiane. Një lider që jeton nga propaganda nuk mund të quhet reformator. Dhe një “rilindje” që lë pas zhgënjim, ikje dhe varfëri, është thjesht një mashtrim i gjatë.
Historia nuk fal modele të tilla pushteti. Ajo vetëm vonon momentin e përplasjes me realitetin. Dhe realiteti, sado të shtypet me propagandë, gjithmonë kthehet.
