Deklarata për shpalljen e një partie opozitare si “organizatë terroriste” nuk është thjesht një provokim televiziv. Është një qëndrim që prek themelet e sistemit demokratik. Kur një figurë që e ka pranuar vetë të kaluarën e saj në strukturat e Sigurimit të Shtetit artikulon sot thirrje për delegjitimimin e një subjekti politik, paralelja historike bëhet e pashmangshme.
Sigurimi ishte instrumenti që për dekada etiketonte “armiq” këdo që mendonte ndryshe. Në atë sistem, kundërshtari politik nuk përballej me votë, por me ndëshkim. Sot, në një realitet që pretendon standarde europiane, çdo thirrje për shpallje “terroriste” të opozitës jashtë një procesi të rregullt ligjor është alarm për demokracinë.
Në një shtet të së drejtës, një organizatë shpallet terroriste vetëm mbi bazë provash dhe me vendim gjykate. Nuk mjafton një deklaratë politike, sado e fortë apo e bujshme të jetë. Përndryshe, hapet një precedent i rrezikshëm: sot një parti, nesër një media, pasnesër çdo individ që kritikon pushtetin.
Pluralizmi nuk është luks. Është kusht themelor i demokracisë. Të kërkosh zhdukjen e kundërshtarit politik, në vend që ta sfidosh me argument dhe votë, është shenjë e një mendësie që nuk ka bërë paqe me të kaluarën.
Historia shqiptare ka treguar se etiketimi i kundërshtarit si “armik” apo “rrezik për shtetin” ka qenë hapi i parë drejt mbylljes së gojës së shoqërisë. Prandaj reagimi ndaj deklaratave të tilla nuk është mbrojtje e një partie të caktuar; është mbrojtje e parimit që askush nuk duhet të përjashtohet nga loja demokratike për shkak të bindjeve politike.
Debati politik mund dhe duhet të jetë i ashpër. Por ai zhvillohet me votë, me ligj dhe me institucione – jo me etiketime që i përkasin një epoke që Shqipëria ka deklaruar se e ka lënë pas.
Nëse fillojmë të normalizojmë gjuhën e përjashtimit, rrezikojmë të normalizojmë edhe praktikën e përjashtimit. Dhe atëherë, nuk do të jetë në rrezik vetëm një parti, por vetë demokracia.
