Presidenti i Venezuelës, Nicolás Maduro, i cili në maj 2025 gjatë një vizite në Moskë e quajti Rusinë “një forcë kyçe për njerëzimin” dhe nënshkroi një marrëveshje partneriteti strategjik me Vladimir Putinin, u arrestua më 3 janar 2026 nga Shtetet e Bashkuara dhe u dërgua me forcë në Nju Jork për t’u gjykuar për trafik droge.
Ajo që ka tërhequr vëmendjen është mungesa e një reagimi të fortë nga Moska. Rusia u mjaftua me deklarata formale shqetësimi dhe thirrje për lirimin e Maduros, ndërsa Putini zgjodhi heshtjen publike, duke kufizuar kontaktin e fundit vetëm me një urim për Vitin e Ri.
Sipas ekspertëve, kjo tregon se mbështetja ruse ndaj Venezuelës ka qenë kryesisht simbolike. Kremlini nuk ka as vullnetin dhe as kapacitetin për të sfiduar veprimet amerikane në hemisferën perëndimore, sidomos në kushtet e luftës në Ukrainë dhe afrimit të përkohshëm mes Moskës dhe Uashingtonit pas rikthimit të Donald Trump në Shtëpinë e Bardhë. Analistët vlerësojnë se Rusia po shmang çdo përplasje me SHBA-në për të mos rrezikuar rolin e saj në negociatat për konfliktin ukrainas, duke e lënë Maduron praktikisht të vetëm.
Në Kiev, reagimet kanë qenë të kujdesshme, por disa ekspertë besojnë se normalizimi i marrëdhënieve mes SHBA-së dhe Venezuelës, si dhe hapja e tregut të naftës venezueliane, mund të ulin çmimet globale të energjisë. Një zhvillim i tillë do të dobësonte të ardhurat e Rusisë dhe aftësinë e saj për të financuar luftën.
Sipas tyre, arrestimi i Maduros nuk është i krahasueshëm me agresionin rus ndaj Ukrainës, por dëmton më tej reputacionin e Moskës si aleate e besueshme dhe shihet si një tjetër tregues i rënies së ndikimit rus në arenën ndërkombëtare.
