Ka lajme që nuk kanë nevojë për shumë fjalë. Mjafton shuma. Mjafton industria. Mjafton heshtja.
Kur në diskursin publik përmenden qindra milionë euro, industria e armatimit dhe lidhje të afërta me pushtetin, nuk flasim më për thashetheme – flasim për alarm shoqëror. Dhe alarmi bëhet edhe më i frikshëm kur askush nuk del të japë llogari.
Armët nuk janë mall i zakonshëm. Ato nuk prodhojnë zhvillim, por shkatërrim. Dhe kur ato kthehen në biznes të artë për një grusht njerëzish të lidhur me politikën, atëherë kemi të bëjmë me para që mbajnë erë gjaku, sado të pastra të duken në letra.
Pyetja që askush nuk do ta bëjë publikisht është e thjeshtë:
Kush përfiton?
Dhe pyetja edhe më e rëndë:
Kush i mbron këto përfitime?
Në një shtet funksional, çdo dyshim për lidhje mes pushtetit dhe industrisë së armëve do të sillte hetime, transparencë, përgjegjësi. Në Shqipëri, sjell heshtje të koordinuar. Një heshtje që nuk është rastësi, por duket si urdhër.
Ndërsa qytetarët përballen me varfëri, ikje masive dhe mungesë shprese, diku tjetër llogariten miliona. Ndërsa rinia largohet, dikush pasurohet. Ndërsa shteti flet për moral dhe ligj, pazaret bëhen në tryezë të mbyllur.
Kjo nuk është më çështje bindjesh politike. Kjo është çështje dinjiteti kombëtar. Sepse një vend që normalizon përfitimin nga armët dhe mbyll sytë para dyshimeve të rënda, nuk është thjesht i lodhur nga korrupsioni – është i nënshtruar ndaj tij.
Nëse akuzat janë të pavërteta, le të dalin faktet.
Nëse janë të vërteta, heshtja është krim moral.
Por ajo që nuk pranohet më është qetësia e rreme.
Sepse kur paraja dhe armët ulen në të njëjtën tryezë me pushtetin, askush tjetër nuk ka vend – përveç së vërtetës që përpiqet të mbijetojë.
