Më 4 mars 1946, në orët e para të mëngjesit, qyteti i Shkodrës u zgjua nën një atmosferë terrori dhe frike. Breshëria e plumbave që çau heshtjen e agimit shënoi një nga krimet më të rënda të regjimit komunist ndaj njerëzve të fesë, intelektualëve dhe atdhetarëve shqiptarë.
Atë mëngjes të errët u pushkatuan Atë Gjon Shllaku, Atë Danjel Dajani, Atë Xhovani Fausti, seminaristët Mark Çuni dhe Qerim Sadiku, si dhe Gjelosh Lulashi. Ata u arrestuan, u torturuan dhe u dënuan me vdekje në procese të montuara, vetëm sepse refuzuan të nënshtroheshin para një regjimi që kërkonte të shkatërronte besimin, lirinë dhe ndërgjegjen e njeriut.
Regjimi komunist kërkonte bindje të verbër. Kush nuk pranonte të shërbente ideologjinë e tij, shpallej armik dhe dënohej pa mëshirë. Kështu ndodhi edhe me këta burra të fesë dhe të karakterit, të cilët zgjodhën të mbeten besnikë ndaj Zotit, ndaj ndërgjegjes dhe ndaj atdheut.
Pushkatimi i tyre nuk ishte vetëm një dënim ndaj disa individëve. Ai ishte një mesazh frike për gjithë shoqërinë shqiptare. Ishte një përpjekje për të heshtur Kishën, për të frikësuar intelektualët dhe për të thyer shpirtin e një populli që kishte tradita të thella besimi dhe lirie.
Por edhe pse regjimi u përpoq të zhdukë çdo gjurmë të tyre, madje edhe varret, nuk arriti të zhdukë kujtimin dhe sakrificën e tyre. Historia nuk mund të fshihet me dhunë dhe e vërteta nuk mund të varroset përgjithmonë.
Këta martirë u rritën me dashurinë për fenë dhe atdheun. Ata nuk pranuan të tradhtonin ndërgjegjen e tyre përballë presionit dhe kërcënimeve të një regjimi çnjerëzor. Me qëndrimin e tyre të palëkundur, ata dëshmuan se besimi, dinjiteti dhe liria janë më të forta se frika dhe dhuna.
Pas rënies së komunizmit, sakrifica e tyre mori nderimin që meritonte. Kisha Katolike i shpalli martirë, duke njohur dëshminë e tyre të jashtëzakonshme të besimit. Ndërkohë, shteti shqiptar i nderoi me titujt më të lartë, si shenjë respekti për sakrificën dhe qëndresën e tyre.
Sot, 4 Marsi mbetet një ditë kujtese dhe reflektimi. Një ditë për të kujtuar krimet e diktaturës, por edhe për të nderuar ata që patën guximin të qëndrojnë të drejtë përballë tiranisë.
Martirët e 4 marsit janë një simbol i besimit, i guximit dhe i dashurisë për atdheun. Kujtimi i tyre jeton në historinë e Shqipërisë dhe në ndërgjegjen e çdo shqiptari që beson në liri, drejtësi dhe dinjitet njerëzor.
Lavdi përjetë kujtimit të tyre.
