Shembja e segmenteve rrugore në Juglindje ka ndezur një debat të fortë publik mbi mënyrën si janë projektuar dhe zbatuar investimet infrastrukturore gjatë dekadës së fundit. Gazetari Julian Hoxhaj, në një deklaratë televizive, e cilësoi situatën si pasojë të drejtpërdrejtë të gabimeve teknike dhe menaxhimit të dobët të fondeve publike.
Sipas tij, rasti i aksit që lidh Korçën me pjesën tjetër të vendit nuk është një fenomen i thjeshtë natyror, por rezultat i ndërhyrjeve të gabuara në terren. Ai argumentoi se ndërtimi i ri ka bllokuar rrjedhën e ujërave sipërfaqësore, duke injoruar zgjidhjen teknike të realizuar dekada më parë, e cila kishte për qëllim kanalizimin e ujërave nga shpatet drejt lumit.
“Uji nuk fal,” theksoi ai, duke shpjeguar se ndërhyrja me mure mbushëse dhe ndryshimi i morfologjisë së terrenit ka krijuar presion në nëntokë, çka ka sjellë rrëshqitjen e gjithë shpatit dhe dëmtimin e dyfishtë të rrugës së re dhe asaj të vjetër.
Hoxhaj solli në vëmendje edhe shifrat zyrtare të Ministrisë së Financave, sipas të cilave nga viti 2015 deri në vitin 2025 janë investuar rreth 370 miliardë lekë, ose mbi 3.8 miliardë euro, në infrastrukturë rrugore. Sipas tij, me një volum të tillë fondesh, Shqipëria duhej të kishte rrugë me standarde rajonale, por realiteti tregon segmente që shemben pas reshjeve të para intensive.
Ai përmendi raste konkrete si Qukës–Qafë Plloçë, ku kostot u rritën ndjeshëm krahasuar me projektin fillestar, por sipas tij, problemet e sigurisë dhe komoditetit mbeten të pranishme. Sipas gazetarit, fondet për skarpatat dhe mbrojtjen e terreneve të vështira janë rritur në dokumente, por rezultatet në terren nuk përputhen me investimet e deklaruara.
Në analizën e tij, ai krahasoi situatën me modele alternative në rajon, ku në zona me terren të vështirë janë zgjedhur tunele ose devijime të reja për të shmangur rrezikun e rrëshqitjeve. Sipas tij, në disa segmente shqiptare, zgjidhjet më të kushtueshme afatshkurtra mund të kishin shmangur dëmet e sotme.
Ndërkohë, qarku i Korçës mbetet i goditur nga bllokimet e njëpasnjëshme. Rrugët alternative janë të gjata dhe të vështira, ndërsa lëvizja e mallrave dhe qytetarëve është rënduar ndjeshëm. Bizneset lokale raportojnë vonesa dhe kosto shtesë transporti.
Debati tashmë është zhvendosur nga çështja e reshjeve tek përgjegjësia për projektimin, mbikëqyrjen dhe kontrollin e punimeve. Përballë këtyre akuzave, autoritetet kanë deklaruar se faktorët natyrorë dhe kushtet gjeologjike kanë ndikuar ndjeshëm në dëmtimet e fundit.
Megjithatë, për shumë qytetarë, pamjet e rrugëve të çara dhe segmenteve të rrëshqitura kanë ngritur dyshime mbi efektivitetin e investimeve shumëvjeçare. Në pritje të një ekspertize të plotë teknike, Juglindja vijon të përballet me pasojat e një krize infrastrukturore që ka marrë tashmë dimension kombëtar.
