Lëvizjet e fundit të presidentit të Serbisë, Aleksandër Vuçiç, po shihen si manovra të qarta politike, të ndërtuara mbi ndryshime të shpejta qëndrimesh dhe përshtatje sipas presionit të brendshëm dhe atij ndërkombëtar. Brenda pak javësh, autoritetet serbe kaluan nga refuzimi i hapur i eurodeputetëve në pranimin e takimeve zyrtare me ta.
Situata u bë më e dukshme me mbërritjen e misionit të Komitetit të Politikës së Jashtme të Parlamentit Evropian në Beograd, pas miratimit të një rezolute kritike për dhunën ndaj protestuesve. Fillimisht, Vuçiç dhe kryetarja e Kuvendit, Ana Brnabiç, pretenduan se nuk ishin njoftuar për vizitën dhe refuzuan takimin, por ky pretendim u rrëzua nga burime diplomatike.
Pas reagimeve publike dhe presionit politik, qeveria ndryshoi qëndrim, duke caktuar përfaqësues të lartë për takime me eurodeputetët. Ministrat Marko Gjuriç dhe Nemanja Staroviç, së bashku me drejtues të grupeve parlamentare, do të zhvillojnë takime me delegacionin evropian gjatë vizitës në Serbi.
Një tjetër rast ku u reflektua ndryshimi i kursit ishte ai i Organit Rregullator për Median Elektronike. Pas bllokimit të formimit të plotë të këtij institucioni dhe dorëheqjeve të anëtarëve të pavarur, Vuçiç pranoi publikisht se kishte ndaluar procedurat për zgjedhjen e anëtarit nga pakicat. Megjithatë, pas kritikave të forta, ai ndryshoi qëndrim dhe kërkoi rihapjen e dialogut me shoqërinë civile, duke e paraqitur këtë si hap drejt reformave evropiane.
Analisti politik Dejan Bursaç vlerëson se këto lëvizje janë strategjike dhe të orientuara fillimisht drejt elektoratit vendas, për t’u riformuluar më pas për partnerët ndërkombëtarë. Sipas tij, Vuçiç po përpiqet të balancojë dy narrativa të kundërta, duke përdorur një gjuhë të ashpër për publikun e brendshëm dhe një qasje më pajtuese për faktorët e jashtëm.
