Në një dokument të kohës, zbardhur nga Arkivi i Sigurimit të Shtetit, rrëfehet tensioni i brendshëm në Partinë e Punës gjatë Plenumit të vitit 1956, mbajtur menjëherë pas Konferencës së Tiranës. Enver Hoxha shfaqet në këtë tekst i vendosur të sfidojë dominimin e çifteve brenda Komitetit Qendror — një formë të hapur të nepotizmit që rrezikonte legjitimitetin dhe unitetin partiak.
Ai nxit një reformë të rrënjosur: uljen e safit të bashkëshorteve — duke përfshirë dhe Nexhmije Hoxhën — nga statusi i plotë në atë të “kandidatëve” në Komitetin Qendror. Një i drejtë i hequr, por jo privilegj tërhequr krejtësisht.
Në debat, Mehmet Shehu u shpreh me sinqeritet se “jemi Komiteti më i mbushur me familjarë në botë”, një fjali që reflekton rrënjët problematike brenda sistemit. Si përgjigje, Hoxha propozoi zgjerimin e Plenumit nga 37 në 71 anëtarë — për të shpërndarë ndikimin familjar dhe rikuperuar besimin në organin më të lartë partiak.
Ky plenum ishte një goditje e qartë ndaj kultit të individit dhe privilegjeve të rëndomta — një hap simbolik që synoi të frenonte forcat familjare dhe të rikthente ideologjinë si qendër vendimmarrëse në rrugën drejt Kongresit të Tretë Partiak.
