Diego Simeone e kishte paralajmëruar me admirim: “E dua Rafinjën. Sa herë që luan, është kënaqësi ta shohësh — lëvizjet dhe vrapimet e tij pa top bëjnë gjithë diferencën.”
Vetëm disa ditë më vonë, në një skenë të madhe europiane, braziliani i dha plotësisht të drejtë trajnerit argjentinas.
Rafinja, shpërthyes dhe vendimtar
Në sfidën e fundit, Rafinja u konfirmua si një nga armët më të frikshme të Barcelonës së Hansi Flick.
Goli i tij, që vendosi përkohësisht barazimin 1-1, ishte shembulli i qartë i vertikalitetit dhe agresivitetit të lojës së tij: shpejtësi, intuitë dhe guxim në zonën e rrezikut.
Sa herë që merrte topin, mbrojtja kundërshtare lëkundej. Sa herë që nisej në sprint, linjat prisheshin. Nuk është rastësi që kur Flick e zëvendësoi në minutën e 75-të, ai e përqafoi trajnerin — një gjest që tregoi lodhjen, por edhe besimin e plotë të gjermanit tek ai.
Pedri—gjeniu i qetë që sheh gjithçka
Aksioni që çoi në gol ishte një mrekulli e vizionit të Pedrit.
Mesfushori nga Ishujt Kanarie i hodhi një vështrim gjithë fushës përpara se t’ia dorëzonte topin Rafinjës në momentin e duhur. Ajo pasë dhe ajo lexim i situatës i japin Barcelonës një dimension që pak skuadra në botë e kanë.
Lenglet, gabimi fatal që krijoi hendekun
Por goli nuk kishte të bënte vetëm me mjeshtëritë e sulmuesve.
Clement Lenglet gaboi rëndë në pozicionim, duke lënë një hapësirë të madhe mes tij dhe Hançkos, i cili ishte tërhequr për të markuar Lamin Jamalin.
Ky boshllëk lehtësoi aksionin e Barcelonës dhe e bëri portierin Oblak të dukej i pambrojtur.
Olmo, rikthimi i njeriut të besuar
Në anën tjetër, Dani Olmo po kalon momentet më të mira pas shumë kohësh.
I lirshëm, energjik dhe i saktë në vendime — ashtu si në ditët e tij të arta tek Leipzig. Ai po kthehet në një lojtar që lidh mesfushën me sulmin me vizion, shpejtësi dhe instinkt.
Lamin Jamal, gjeniu që tremb çdo mbrojtje
Edhe pse po luan prej muajsh me dhimbje nga pubalgjia, Lamin Jamal vazhdon të krijojë momente të pastër magjie.
Në minutat e parë të ndeshjes, ai lëshoi një top të gjatë me të jashtmen — një lëvizje që tashmë është shenja e tij dalluese.
Ai nuk është aq i pandalshëm sa sezonin e kaluar, por kur e merr topin, frika te kundërshtarët është e dukshme. Asnjë mbrojtës nuk ndihet i sigurt përballë tij.
Pse kjo Barça duket e madhe përsëri?
Rafinja po luan sezonin e tij më të fortë
Olmo po rikthehet në versionin e tij origjinal
Pedri po merr drejtimin e mesfushës
Lamin Jamal vazhdon të jetë “i pamendueshëm”
Flick po ndërton një identitet agresiv, vertikal, modern
Të gjitha këto elemente tregojnë se Barcelona po rikthehet gradualisht në një skuadër të frikshme — jo vetëm për rezultatet, por për mënyrën se si dominon, krijon dhe godet.
