Në Shqipëri, dhuna mes të miturve nuk është më një alarm sporadik, por pasojë direkte e një qeverisjeje që ka dështuar të ndërtojë institucione funksionale për mbrojtjen e fëmijëve. Vrasje, plagosje dhe përdorim armësh nga adoleshentë janë kthyer në simptoma të një shteti që mungon aty ku duhet të ishte më i fortë: në shkollë, në familje dhe në drejtësi.
Konfliktet që lindin nga bullizmi, përplasjet në rrjetet sociale apo debatet e vogla, përshkallëzohen sepse askush nuk ndërhyn në kohë. Shkollat janë lënë pa mekanizma realë parandalimi, pa psikologë funksionalë dhe pa politika edukimi emocional. Heshtja institucionale i ka kthyer oborret e shkollave në zona rreziku.
Qeverisja ka zgjedhur të reagojë vetëm pas tragjedive, me deklarata dhe premtime boshe. Ndërkohë, ligji për të miturit zbatohet në mënyrë selektive dhe pa mbështetje rehabilituese. Një sistem drejtësie që ndëshkon pa shëruar vetëm sa prodhon cikle të reja dhune.
Familjet janë lënë të vetme përballë një realiteti agresiv, ku dhuna normalizohet dhe shteti nuk ofron as mbështetje sociale, as këshillim psikologjik, as ndërhyrje të hershme. Kjo neglizhencë ka një kosto të rëndë: jetë fëmijësh të humbura dhe një brez i rrezikuar.
Kjo nuk është thjesht krizë rinore. Është aktakuzë politike. Një qeverisje që nuk mbron fëmijët e saj po vret të ardhmen e vendit. Dhe çdo vonesë në veprim e bën shtetin bashkëpërgjegjës për tragjeditë që po ndodhin.
