Eliminimi i kandidatit të pavarur: frika e përbashkët e dy sistemeve
Në Shqipërinë e tranzicionit të pafund, ku politika sundohet prej tridhjetë vitesh nga të njëjtat fytyra, ndodhi ajo që shumëkush e kishte paralajmëruar: Rama dhe Berisha u bashkuan në heshtje për të mbrojtur sistemin që i mban gjallë.
Armikët e përjetshëm në fjalë, por bashkëpunëtorët më të mirë në prapaskenë, përdorën Gjykatën Kushtetuese si mjet për të eliminuar kandidatin e pavarur, atë që u pa si kërcënim për monopolin e tyre politik.
Një “bashkim” që s’ka nevojë për marrëveshje zyrtare
Në Shqipërinë e Ramës e Berishës nuk duhen më dokumente, firma apo marrëveshje.
Mjafton frika e përbashkët ndaj çdo zëri të lirë, ndaj çdo njeriu që mund të fitojë pa bekimin e partive të vjetra.
Dhe këtë herë, kur në horizont u shfaq një kandidaturë e pavarur që mund të fitonte në mënyrë të pastër, sistemi reagoi si trup i vetëm:
- Rama aktivizoi strukturat shtetërore dhe ndikimin mbi institucionet;
- Berisha ndezi retorikën për të krijuar tym politik e për të devijuar vëmendjen;
- ndërsa Gjykata Kushtetuese vulosi skenarin duke i dhënë fund garës përpara se ajo të fillonte.
Gjykata si armë politike
Vendimi i Gjykatës Kushtetuese për të rikthyer Erion Veliajn në detyrë nuk është thjesht një akt juridik – është një operacion politik i orkestruar për të mbyllur derën e alternativës.
Në momentin kur qytetarët po kërkonin ndryshim, sistemi reagoi me refleks:
“Mos lejoni askënd jashtë lojës sonë të fitojë.”
Gjykata, në vend që të mbrojë Kushtetutën, mbrojti monopolin politik të dy kastave. Ajo u bë gardiane e një rendi që mban gjallë tranzicionin, jo shtetin.
Frika e pushtetit nga populli
As Rama dhe as Berisha nuk kanë frikë nga njëri-tjetri – kanë frikë nga populli që s’është më nën kontrollin e tyre.
Një kandidaturë e pavarur do t’i turpëronte të dy, sepse do të tregonte se shqiptarët janë gati për politikë të re, për ndryshim të vërtetë.
Prandaj u përdor çdo mjet: presioni, propaganda, gjykatat, deri te kapja e institucioneve që duhej të ishin të pavarura.
Përfundim: drejtësia që ruan kastën, jo Kushtetutën
Gjykata Kushtetuese me këtë vendim nuk i shërbeu ligjit, por status quo-së.
Ajo u bë garancia që tranzicioni të mos mbarojë kurrë, që pushteti të mbetet në duart e të njëjtëve njerëz.
Në këtë kuptim, ajo nuk dënoi vetëm kandidatin e pavarur, por vrau shpresën për demokraci të vërtetë.
Dhe kështu, historia do ta shkruajë qartë:
“Kur u bashkuan Rama e Berisha, nuk u bashkuan për të shpëtuar Shqipërinë — por për ta mbajtur peng.”
