Vendimi i fundit i marrë nga kryeministri Edi Rama për të emëruar një figurë të kontestuar në krye të Ujësjellës Kanalizime Tiranë (UKT) ka shkaktuar reagime të forta dhe ka tronditur opinionin publik. Një emërim që për shumëkënd nuk përfaqëson reformë apo përmirësim, por vazhdimësi të një modeli ku dështimet dhe hijet e së shkuarës shpërblehen me poste kyçe.
UKT është një nga institucionet më të rëndësishme për jetën e përditshme të qytetarëve të Tiranës. Ai administron një shërbim jetik, ujin e pijshëm dhe kanalizimet, ku çdo vendim i gabuar në drejtim reflektohet drejtpërdrejt në cilësinë e jetës së mijëra familjeve. Pikërisht për këtë arsye, drejtimi i tij kërkon profesionalizëm, integritet dhe besueshmëri maksimale.
Megjithatë, emri i zgjedhur për këtë post shoqërohet me problematika serioze nga e kaluara: dështime të dokumentuara në detyra të mëparshme, akuza publike dhe procedura që kanë ngritur pikëpyetje të forta mbi përgjegjshmërinë dhe transparencën. Pavarësisht këtyre fakteve, vendimi u mor pa asnjë sqarim publik dhe pa asnjë debat të hapur institucional.
Ky emërim shihet nga shumë qytetarë si një sinjal i rrezikshëm: se besnikëria politike po prevalon mbi interesin publik, dhe se institucionet strategjike po trajtohen si poste shpërblimi, jo si struktura shërbimi ndaj qytetarëve. Në një kohë kur UKT përballet me ankesa të vazhdueshme për furnizimin me ujë, cilësinë e shërbimit dhe tarifat, një vendim i tillë vetëm sa rrit pasigurinë dhe mosbesimin.
Mungesa e transparencës rreth këtij emërimi vetëm sa i thellon dyshimet. Pse u injoruan kritikat dhe problematikat e mëparshme? Pse nuk u prezantuan kritere të qarta profesionale? Dhe pse një institucion kaq i rëndësishëm vendoset sërish në qendër të polemikave politike?
Pasojat e këtyre vendimeve nuk i paguajnë ata që firmosin emërimet, por qytetarët. Janë ata që përballen me mungesë uji, shërbim të dobët dhe tarifa gjithnjë e më të larta. Janë ata që shohin se si përgjegjësia publike zëvendësohet nga llogaritë politike.
Ky emërim nuk duhet të kalojë në heshtje. Ai kërkon llogaridhënie, transparencë dhe reagim institucional. Sepse uji nuk është privilegj dhe UKT nuk është pronë politike. Është një shërbim publik që prek drejtpërdrejt jetën dhe dinjitetin e qytetarëve.
Në fund, pyetja që ngrihet është e qartë:
A po ndërtohen institucionet për t’u shërbyer qytetarëve, apo për të sistemuar njerëzit e pushtetit?
