Në një shtet normal, ligji nuk negocion me mbiemra. Nuk njeh familjarë, pushtet, poste apo afërsi politike. Në një shtet normal, përfaqësimi juridik bëhet vetëm sipas rregullave, jo sipas lidhjeve.
Por sot, opinioni publik po përballet me një situatë që ngre dyshime serioze: a është lejuar përfaqësim në SPAK pa përmbushur kushtet ligjore? Dhe nëse po, kush mban përgjegjësi?
Pyetjet janë të thjeshta, por të rënda:
- A u verifikua statusi ligjor i përfaqësuesit?
- A u respektuan procedurat që zbatohen për çdo qytetar të zakonshëm?
- Apo për disa, ligji bëhet elastik, ndërsa për të tjerët është i pamëshirshëm?
Nëse këto standarde nuk zbatohen njësoj për të gjithë, atëherë reforma në drejtësi nuk është reformë, por përzgjedhje.
Jo drejtësi, por menaxhim pushteti.
Institucionet kanë dy zgjedhje:
ose të sqarojnë publikisht dhe me dokumente,
ose të vazhdojnë heshtjen — e cila vetëm sa forcon bindjen se drejtësia ka shumë fytyra, por asnjë të drejtë.
Drejtësia nuk matet me deklarata televizive, por me veprime konkrete dhe barazi para ligjit.
Dhe derisa këto pyetje të marrin përgjigje, një gjë mbetet e qartë:
Në Shqipëri, problemi nuk është mungesa e ligjit.
Problemi është se ligji nuk zbatohet njësoj për të
