Në çdo dalje publike, Sali Berisha përdor gjuhën e misionit historik: “jemi të vonuar”, “koha nuk pret”, “duhet të shpëtojmë shqiptarët”. Por ndërsa fjalët janë të mëdha, pyetja që ngrihet mes kritikëve dhe analistëve është e thjeshtë: a ka qenë Berisha konsistent me mesazhet e tij, apo ka ndërtuar karrierë duke thënë një gjë dhe duke bërë një tjetër?
Në mitingun e fundit, ish-kryeministri deklaroi se “duhet të ngrihemi në lartësinë e idealeve të Dhjetorit”, duke e vendosur veten sërish në qendër të narrativës së rrëzimit të komunizmit. Por për shumë kundërshtarë të tij – në politikë dhe jashtë saj – Berisha ka qenë pikërisht paradoksi i tranzicionit shqiptar: njeriu që erdhi si simbol i lirisë, por u akuzua shpesh për praktika që i afroheshin autoritarizmit që pretendonte se luftonte.
Kontrasti që ndez debatet: ‘Garant i komunizmit’ apo prijës i pluralizmit?
Një pjesë e analistëve vazhdojnë ta shohin Berishën si figurën që mishëroi kontradiktat e post-komunizmit: nga njëra anë flamurtar i anti-diktaturës, nga ana tjetër i lidhur me strukturat e vjetra të pushtetit që ai vetë i kritikonte. Kjo është arsyeja pse kundërshtarët e etiketojnë shpesh si “garant të komunizmit” – një figurë që, në vend se të ndante Shqipërinë nga e shkuara, e mbajti të lidhur me të përmes stilit të fortë të drejtimit, centralizimit politik dhe kontrollit të strukturave.
Ndërkohë, Berisha vazhdon të flasë për “mision”, “luftë me të keqen” dhe “ngritje në lartësinë e idealeve të Dhjetorit”, duke kërkuar të rikthehet si lider i PD-së dhe i opozitës shqiptare. Por realiteti politik është ndryshe: një segment i madh i shoqërisë kërkon figura të reja, të shkëputura nga tranzicioni, ndërsa PD vijon të ngecë në betejat e brendshme që e mbajnë peng.
Të thuash një gjë, të bësh një tjetër – modeli që po sfidohet
Mesazhet e Berishës për ringritje dhe përballje me “të keqen” bien shpesh ndesh me perceptimin publik se ai vetë ka qenë pjesë thelbësore e krizave politike që Shqipëria ka përjetuar. Kritikat janë të shumta: premtime për reformim që nuk u realizuan, luftë ndaj korrupsionit ndërsa vendi thellohej në problemet e tij, thirrje për pluralizëm ndërsa PD mbetej e dominuar prej tij.
Prandaj debati nuk është thjesht politik: është historik.
A mund të jetë lider i së ardhmes një figurë që për shumëkënd simbolizon të shkuarën?
Konkluzioni
Sot, kur Berisha flet për ideale, misione dhe shpëtim kombëtar, një pjesë e opinionit publik pyet:
A janë këto thirrje për të ardhmen, apo përpjekje për të rimarrë kontrollin e një partie që po kërkon një kapitull të ri?
Berisha vazhdon të flasë për pluralizëm, por kundërshtarët e tij thonë se pikërisht ai ka qenë pengesa më e madhe e tij.
