Një analizë e CNN nxjerr në pah rëndësinë strategjike të shtatë ishujve iranianë që “mbajnë çelësat” e Ngushtica e Hormuzit, një nga korridoret më jetike për furnizimin global me naftë.
Këta ishuj – Abu Musa, Greater Tunb, Lesser Tunb, Hengam, Qeshm, Larak dhe Hormuzi – formojnë një rrjet mbrojtës që i jep Iran avantazh të madh në kontrollin e trafikut detar. Për shkak të thellësisë së kufizuar të ujit, anijet janë të detyruara të kalojnë pranë tyre, duke i bërë objektiva të lehta për mbikëqyrje apo sulme.
Sipas analistëve, disa prej këtyre ishujve – veçanërisht Abu Musa dhe dy ishujt Tunb – mund të përdoren si baza për:
- sulme me anije të shpejta
- minimin e rrugëve detare
- operacione me dronë
Irani i konsideron këto pika si “fortesa lundruese”, ndërsa Garda Revolucionare ka forcuar prezencën ushtarake në zonë, duke rritur kapacitetin për të goditur objektiva në Gjirin Persik.
Në këtë kontekst, çdo operacion i mundshëm ushtarak i Shtetet e Bashkuara në rajon do të kërkonte neutralizimin e këtyre ishujve përpara se të synohej objektiva më të mëdha, si ishulli Kharg – përmes të cilit kalon shumica e eksporteve iraniane të naftës.
Megjithatë, një operacion i tillë do të ishte kompleks dhe i rrezikshëm. Forcat amerikane do të duhej të kalonin përmes zonave të kontrolluara nga Irani, duke u ekspozuar ndaj raketave, dronëve dhe sistemeve kundërajrore.
Edhe në rast suksesi, mbajtja e kontrollit mbi këta ishuj do të kërkonte një prani të vazhdueshme ushtarake, duke rritur rrezikun e përshkallëzimit të konfliktit.
Për më tepër, çështja ka edhe dimension politik. Disa nga ishujt janë objekt mosmarrëveshjeje midis Iranit dhe Emiratet e Bashkuara Arabe, çka mund të krijojë tensione të reja në rast të një ndërhyrjeje të jashtme.
Analiza thekson se kontrolli i këtyre pikave gjeografike është vendimtar për fatin e Gjirit Persik dhe tregjeve globale të energjisë, por çdo veprim ushtarak mbart kosto të larta dhe pasoja të paparashikueshme gjeopolitike.
