Vizita e presidentit serb Aleksandar Vučić në China po interpretohet si një sinjal i fortë i afrimit strategjik të Beogradit me Pekinin dhe Moskën, në një kohë kur marrëdhëniet e Serbisë me Bashkimi Evropian vijojnë të mbeten të tensionuara.
Sipas analizave politike, Serbia po largohet gradualisht nga modeli evropian i reformave dhe transparencës, ndërsa po forcon bashkëpunimin ekonomik, diplomatik dhe ushtarak me Kinën. Në të njëjtën kohë, refuzimi i Beogradit për t’iu bashkuar sanksioneve evropiane ndaj Russia ka thelluar diferencat me Brukselin.
Vuçiç ka akuzuar vazhdimisht BE-në për “presion” dhe vendosje kushtesh të rënda ndaj Serbisë, një narrativë që analistët e shohin edhe si instrument politik të brendshëm për të justifikuar ngadalësimin e integrimit evropian.
Në këtë kuadër, Kina shihet nga Beogradi si partner pragmatik, që ofron investime, kredi dhe projekte infrastrukturore pa kërkuar standardet e forta të transparencës dhe reformave që kërkon BE-ja.
Bashkëpunimi nuk kufizohet vetëm në ekonomi. Marrëdhëniet Serbi-Kinë janë zgjeruar edhe në fushën ushtarake, përfshirë furnizime me armatim dhe stërvitje të përbashkëta të njësive speciale, duke i dhënë raportit një dimension të ri strategjik.
Një element tjetër kyç mbetet çështja e Kosovës. China vijon të mos e njohë pavarësinë e Kosovo, duke mbështetur pozicionin diplomatik të Serbisë në arenën ndërkombëtare. Në këmbim, Beogradi mbështet politikën kineze të “Një Kine”, duke shmangur kritikat ndaj Pekinit për çështjen e Tajvanit.
Analistët paralajmërojnë se kjo strategji e balancimit mes Lindjes dhe Perëndimit po e fut Serbinë në një fazë delikate gjeopolitike, ku afrimi me fuqitë autoritare mund të dobësojë më tej perspektivën evropiane të vendit.
