Gjithë jetën kam besuar se një shoqëri ndërtohet mbi disa shtylla të thjeshta, por shumë të rëndësishme: familjen, ndershmërinë, shkollën dhe respektin për ligjin. Me këtë bindje kam jetuar dhe me këtë bindje jam përpjekur të rris edhe fëmijët e mi.
Kam menduar gjithmonë se shkolla dhe dija janë rruga më e drejtë për një jetë me dinjitet. Kam besuar se një prind bën gjënë e duhur kur u mëson fëmijëve të mos marrin atë që nuk u takon, të mos bëhen pjesë e krimit, drogës apo korrupsionit, por të ecin përpara me punë të ndershme dhe me mendje të hapur.
Por sot, për herë të parë, po pyes veten me dhimbje:
a po gabojmë ne që besuam te vlerat, te shkolla dhe te dija?
Sepse kur shohim se çfarë po ndodh rreth nesh, duket sikur shpesh ndodh e kundërta. Ai që përpiqet të jetojë me ndershmëri shpesh shtypet. Ai që respekton ligjin shpesh mbetet i fundit. Ndërsa ata që lidhen me krimin, drogën dhe korrupsionin shpesh bëhen të fortë, blejnë pushtet dhe vendosin mbi fatin e të tjerëve.
Mjafton të shohësh se çfarë po ndodh sot me banorët e Rrjollit. Njerëz që thonë se po mbrojnë tokën e të parëve të tyre përballen me tension, procedime dhe frikë. Kur qytetari fillon të ndjejë se mund të humbasë pronën dhe dinjitetin, atëherë një shoqëri fillon të dridhet nga brenda.
Kjo nuk është një thirrje për dhunë.
Është një thirrje për reflektim.
Sepse kur një prind fillon të dyshojë nëse bëri mirë që i mësoi fëmijët me shkollë, dije dhe ndershmëri, atëherë shoqëria duhet të ndalet dhe të mendojë seriozisht për rrugën ku po shkon.
A duhet t’u themi brezave të rinj të mësojnë, të punojnë dhe të jetojnë me dinjitet?
Apo t’u themi se në këtë vend mbijeton vetëm ai që ka pushtet, para dhe lidhje me errësirën?
Historia ka treguar gjithmonë se kombet që humbin vlerat dhe drejtësinë, humbin edhe të ardhmen. Prandaj pyetja ime sot është për të gjithë:
A po gabojmë ne që kërkojmë drejtësi, pronë dhe dinjitet?
Apo është koha që shoqëria të zgjohet dhe të mbrojë vlerat që e mbajnë një komb në këmbë?
