Në 35-vjetorin e rrëzimit të bustit të Enver Hoxhës, ish-funksionari i lartë i Partisë së Punës, Muharrem Xhafa, ka dhënë një version të fortë dhe polemik mbi ngjarjet e 20 shkurtit 1991. Në një intervistë për gazetën “SOT”, ai pretendon se rrëzimi i monumentit në Sheshin “Skënderbej” nuk ishte një akt spontan i revoltës popullore, por pjesë e një skenari të organizuar nga kupola e atëhershme e pushtetit.
Sipas Xhafës, ish-presidenti Ramiz Alia dhe ish-ministri i Brendshëm Hekuran Isai kishin dijeni të plotë për planin e rrëzimit të bustit, madje – siç pretendon ai – ishte parashikuar edhe momenti i ndërhyrjes dhe personat që do të vepronin në terren. Ai deklaron se institucionet e rendit u nxorën qëllimisht “jashtë loje”, ndërsa mbrojtja e monumentit u sabotua me dashje.
Në intervistë, Xhafa hedh akuza edhe për një bashkëpunim të fshehtë mes Ramiz Alisë dhe drejtuesve të opozitës së sapokrijuar, përfshirë Sali Berishën. Sipas tij, krijimi i Partisë Demokratike dhe dinamika e protestave të dhjetorit 1990 nuk mund të kuptohen pa, siç shprehet ai, “mbështetjen dhe orientimin e kupolës së atëhershme”.
Ai shkon më tej duke pretenduar se mes studentëve të Lëvizjes së Dhjetorit kishte persona të infiltruar nga Sigurimi i Shtetit dhe se një pjesë e figurave që u shfaqën si liderë të asaj kohe, sipas tij, u katapultuan më pas në pushtet si rezultat i interesave të fshehta politike.
Në lidhje me pretendimet se Sali Berisha ka marrë meritën për rrëzimin e bustit, Xhafa kundërshton këtë narrativë, duke theksuar se, sipas tij, ngjarja ishte rezultat i një procesi të brendshëm të kontrolluar dhe jo një triumf i opozitës së sapolindur.
I pyetur nëse e konsideron Ramiz Alinë tradhtar të idealeve komuniste, Xhafa përgjigjet pa hezitim se, sipas bindjes së tij, kalimi drejt pluralizmit u bë me dijeninë dhe orientimin e Alisë, duke e cilësuar atë si përgjegjës për braktisjen e sistemit socialist.
Ngjarjet e 20 shkurtit 1991 mbeten një nga momentet më simbolike të historisë moderne shqiptare. Ndërsa për një pjesë të opinionit publik ato përfaqësojnë fundin e komunizmit dhe hapjen e një epoke të re politike, për të tjerë – si në rastin e Xhafës – ato mbeten subjekt debatesh të forta mbi prapaskenat, rolin e aktorëve kryesorë dhe interesat që lëviznin në sfond.
