Kur Taulant Balla, në cilësinë e kryetarit të Grupit Parlamentar të Partia Socialiste, i drejtohet qytetarëve protestues me etiketime fyese si “llapanë”, ai nuk po shfaq nervozizëm momental — po zbulon mendësinë reale të pushtetit që përfaqëson.
Balla nuk është një figurë periferike. Ai është një nga shtyllat kryesore të mazhorancës, një nga zërat që mban peshën politike të vendimmarrjes në Kuvend. Prandaj, kur ai fyen popullin opozitar, kjo nuk është më fyerje individuale, por qëndrim politik i institucionalizuar.
Një pushtet që flet me këtë gjuhë ndaj qytetarëve që protestojnë, është një pushtet që nuk duron kundërshtimin, që e sheh zërin kritik si armik dhe qytetarin si bezdi. Ky është i njëjti mentalitet që prodhon arrogancë, mbyllje ndaj llogaridhënies dhe normalizim të korrupsionit.
Historia politike e ka treguar qartë: kur pushteti fillon të flasë me përçmim për popullin, është sepse ka shumë për të fshehur. Fjalori i ulët nuk është rastësi — është mburojë. Është mënyra më e shpejtë për të shmangur pyetjet për vjedhjet, aferat, lidhjet e errëta dhe kriminalitetin që ka gërryer besimin publik.
Sot fyehet populli opozitar. Nesër, kushdo që guxon të flasë. Ky është paralajmërimi që vjen nga gjuha e kryetarit të grupit parlamentar: ose hesht, ose përçmohesh.
Nëse deputetët e Partisë Socialiste zgjedhin të heshtin përballë kësaj gjuhe, atëherë fyerja bëhet kolektive. Sepse në politikë, kush pranon të përfaqësohet nga përbuzja, e bën atë pjesë të identitetit të vet.
Një pushtet që fyen popullin nuk ka vizion për të ardhmen. Ka vetëm frikë nga e vërteta. Dhe frika, herët a vonë, kthehet në llogari.
