Një tjetër rast i rëndë, i dhimbshëm dhe thellësisht tronditës ka dalë në dritë, vetëm pak ditë pas publikimit të rasteve të tjera të ngjashme ku qytetarëve u mohohet një e drejtë themelore: banesa që u takon me ligj. Këtë herë, historia është edhe më dramatike, sepse koha po mbaron.
Bëhet fjalë për Roland Foton, 66 vjeç, pensionist, i sëmurë rëndë me kancer dhe në gjendje tepër të rënduar shëndetësore. Ai jeton i vetëm dhe prej muajsh endet mes shtratit dhe spitaleve, duke luftuar çdo ditë jo vetëm me sëmundjen, por edhe me pritjen për të marrë banesën që e ka fituar ligjërisht pas procesit të rindërtimit.
Banesa e tij në zonën e Kombinatit u shemb nga tërmeti. Me të u shemb edhe gjithçka që i kishte mbetur: siguria, qetësia dhe dinjiteti. Sot, Rolandi nuk kërkon as luks dhe as favore. Ai kërkon vetëm një çelës, një derë që të hapet, një shtëpi ku të mund të jetojë ditët e fundit me pak dinjitet.
Fjalët e tij janë një klithmë dëshpërimi që të shpon ndërgjegjen:
“Dua vetëm të marr shtëpinë time që më takon dhe të paktën të vdes aty.”
Sipas dokumentacionit mjekësor, Rolandi vuan nga ceroza e mëlçisë dhe kanceri i saj. Gjendja e tij është e rëndë dhe e provuar me raporte spitalore që prej vitit 2024. Çdo ditë që kalon pa një zgjidhje është një ditë e humbur për të.
Megjithatë, pavarësisht gjendjes së tij kritike, emri i Roland Fotos nuk figuron në listën e shortit të datës 9 janar. Ka mbetur vetëm një short i fundit, një shans i vetëm. Pas tij, procesi i rindërtimit zgjatet me vite, pasi banesat e tjera ende nuk janë ndërtuar.
Sipas ligjit në fuqi për rindërtimin, nëse përfituesi ndërron jetë pa e marrë banesën, ajo humbet dhe nuk trashëgohet nga askush. Një dispozitë që, në raste të tilla, kthehet në një padrejtësi të rëndë dhe çnjerëzore, duke shkelur të drejtën e pronës dhe trashëgimisë.
Rolandi po shuhet ngadalë, jo vetëm nga sëmundja, por edhe nga indiferenca institucionale.
Bashkia Tiranë, Këshilli Bashkiak, Njësia Administrative nr. 6 dhe të gjitha institucionet përgjegjëse duhet të reagojnë menjëherë. Nuk ka më kohë për zvarritje, procedura dhe heshtje. Ky nuk është një rast statistikor, por një njeri real, me emër, me histori dhe me jetë që po mbaron.
Mos e lini të largohet nga kjo botë pa hyrë asnjëherë në shtëpinë e tij.
Mos e ktheni një të drejtë ligjore në një padrejtësi njerëzore.
Kjo nuk është thjesht një çështje banese.
Është një çështje dinjiteti, ndërgjegjeje dhe humanizmi.
