Ndihma më e madhe që Shqipëria mund t’i bëjë vetes dhe kombit në tërësi është që të zhvillojë me përpikëri reformat e vështira për t’u anëtarësuar në BE. Përzierja në punë të brendshme të Kosovës – si e një zbuluesi të “terra incognita” apo e fëmijës që hap lodrën për të parë se si funksionon mekanizmi i saj dhe pastaj nuk mund ta kthejë në gjendjen e mëparshme – merr energji të nevojshme nga drejtimi strategjik evropian i Shqipërisë dhe i Kosovës si dy shtete të pavarura.
1.
Kryeministri Rama përgjatë disa viteve të kaluara ka bërë propozime publike nga më të ndryshmet se si duhet të veprojë Kosova në relacion me Serbinë.
Propozimi i fundit i bërë në Kuvendin të Kosovës me rastin e takimeve të kuvendeve të Kosovës dhe Shqipërisë ishte një lloj mbindërtimi i një ideje të ofruar më herët nga disa diplomatë perëndimorë dhe nga presidentja Osmani. Në formën e vet origjinale, ideja thotë që Kosova do të duhej të zbatonte në formë unilaterale Marrëveshjen e Brukselit/Ohrit. Në formën e vet të mbindërtuar, z. Rama thotë se Kosova “duhet ta ngrijë, ta ftohë, pa afat dialogun bilateral me Serbinë dhe normalizimin e marrëdhënieve me fqinjin verior, duhet ta synojë përmes dialogut bilateral me Bashkimin Evropian, duke e këputur kërthizën e reciprocitetit nacionalist me Serbinë dhe duke lidhur kërthizën e reciprocitetit evropianist me BE-në.” Kosova duhet ta japë “provën e padiskutueshme të vullnetit e të përkatësisë së vet në gjirin e Evropës së Bashkuar e të NATO-s, duke i përmbushur, unilateralisht, të gjitha kushtet e normalizimit të marrëdhënieve me Serbinë”.
Propozimi i z. Rama është jo i duhur në disa rrafshe.
