Politika epidemike ka infektuar e helmuar shtresa të ndryshme të popullsisë shqiptare, i ka çoroditur e u ka shtuar epshet të merren me politikë. Pikërisht ato shtresa që kanë dështuar në fushat akademike, shkencat ekonomike, shoqërore e kulturore. Kështu që politika u bë mjet i përsosur, që mund të realizohen qëllimet, dëshirat, epshet, mbrojtja e pasurimi.
Gjithë kjo epidemi s’është gjë tjetër veçse një ligj i pashkruar, që ka treguar se si një fodull e injorant, një i verbër e naiv në një shoqëri si e jona bëhen qeveritar, drejtues institucionesh, deputet, drejtor, ambasador, historian, drejtues bankash, prokuror, gjykatës, avokat e punonjës shkencorë.
Çoroditja politike i ka kaluar kufijtë e demokracisë, pra partitë politike janë shndërruar në parti biznesi duke instaluar kleptokracinë në pushtet. I gjithë programi i tyre s’është gjë tjetër veçse një paçavure artificiale që e bënë lëmsh kuptimin e tij nga masat popullore me qëllim ruajtjen e pozicionit e raportit me shoqërinë.
Deputetet në parlamentin e Shqipërisë e përdorin fjalën si kallashnikov për të ekzekutuar politikisht e moralisht kundërshtarin politik. E gjithë kjo ndodhe sidomos kurë televizionet transmetojnë debate parlamentare. Sigurisht, fjalorin që përdorin parlamentaret tanë janë nder më të pëlqyerit që përdorin rrugaçët e rrugëve. Privilegjet kërkojnë mbrojtje me çdo çmim.
Lufta midis së majtës dhe së djathtës është ashpërsuar në mënyrë të jashtëzakonshme. Gjithnjë e më shumë politika akumulon urrejtje. Pasojat i vuajnë njerëzit e thjeshtë, të papunët, skamnoret. Kanë kaluar afro tre dekada e serisht politikanët shqiptar nuk mund të ulen të bisedojnë apo të marrin vendime të rëndësishme pa ndërmjetësim ndërkombëtar.
Deri kurë?!
Nga Ndokë Kola.
