Në Shqipërinë ku projektet “strategjike” shpallen me fanfarë e banderolë, Aeroporti i Vlorës është kthyer në monumentin më të freskët të mënyrës se si fluturojnë milionat — jo nëpër qiell, por drejt xhepave të duhur.
Në letër, ky duhej të ishte një investim madhor që do t’i jepte fund izolimit infrastrukturor të jugut dhe do ta hapte Shqipërinë ndaj botës. Në praktikë, është shndërruar në një pistë ku zbresin interesa të errëta, marrëveshje të fshehta dhe pasuri që fluturojnë deri në Rusi e Kazakistan.
Aeroporti që duhej të ngrihej në qiell, po fundoset në baltën e një koncesioni që s’ngrihet dot. Dhe çdo ditë që kalon, një “biznesmen i ndritur” dhe një “qeveri që s’e di gjë” ndërrojnë rolet, ndërsa qytetarët e Vlorës shohin vetëm premtime që zgjaten si pistë betoni në diell.
Koncesioni i errët dhe partnerët “fantazmë”
Pas fasadës së investimit, qëndron një rrjet ortakësh, firmash dhe përfaqësuesish që ndërrohen si avionë charter në pistë. Nga kompania turke që u tërhoq në heshtje, te shoqëria që shiti 40% të aksioneve për 4 200 euro – kjo nuk është më ekonomi, por humor i zi financiar.
Kjo është Shqipëria e “partneritetit publik-privat”, ku publiku mbetet pa asgjë, ndërsa privati merr gjithçka. Dhe kur dikush ngre zërin, qeveria përgjigjet me refrenin e zakonshëm: “Investimi po ecën sipas planit.” Po sipas cilit plan? Të transparencës, apo të heshtjes?
Nga Vlora në Moskë, me ndalesë në Tiranë
Në mes të përplasjeve mes ortakëve, shfaqen gjurmë që çojnë shumë më larg se pista e Akërnisë. Biznesmenë që e kanë “parkuar” pasurinë në Rusi e Kazakistan, lidhje të dyshimta financiare, dhe një qeveri që mbyll sytë me argumentin se “janë marrëveshje private”.
Po si mund të jetë private pasuria që lind nga tokë publike, nga buxheti publik, e nga premtimet publike?
Në këtë histori, transparenca është pasagjeri që nuk arriti kurrë në destinacion.
Qeveria në rolin e kontrollorit të kullës
Në vend që të mbikëqyrë, qeveria duket se ka marrë rolin e kontrollorit që i jep leje fluturimi çdo marrëveshjeje që sjell “komoditet politik”. Dhe kur turbulencat nisin – siç ndodhi me përplasjet mes ortakëve – përgjigjja është e njëjtë: heshtje, zvarritje dhe zëra që thonë “projekti po ecën mirë”.
Në një vend ku çdo skandal mbyllet me një tender të ri, Aeroporti i Vlorës është simboli perfekt i kohëve tona: një pistë që nuk sheh avionë, por sheh shumë para që fluturojnë.
Epilog: Aeroporti që nuk ngrihet dot
Vlora meriton më shumë se një koncesion të mbuluar me mistere dhe premtime bosh. Ky projekt nuk është më çështje infrastrukture — është provë për mënyrën se si qeveria sheh pasurinë publike: si një copë toke që mund të ndahet, shitet e “fluturohet” sipas interesit të radhës.
Derisa të ketë transparencë, përgjegjësi dhe ndëshkim, Aeroporti i Vlorës do të mbetet një metaforë perfekte e Shqipërisë moderne: shumë fjalë për ngritje, por asnjë fluturim real.
