Nga redaksia / Euroalbania
Në Shqipëri, nuk është hera e parë që drejtësia shfaqet në skenë në mënyrë të bujshme, me akuza të rënda ndaj figurave politike, por me një fund që shpesh rezulton i zbehtë. Këtë herë, në qendër të vorbullës ndodhet ministrja e Infrastrukturës dhe Energjisë, Belinda Balluku, ndaj së cilës SPAK ka ngritur akuza për “abuzime me procedurat” në projektin e tunelit të Llogarasë.
Por pyetja që lind natyrshëm është: a po ndjek drejtësia faktet, apo po ndjek vëmendjen e publikut?
Spektakli mediatik përpara drejtësisë
Menjëherë pas njoftimit të SPAK-ut, portale, televizione e rrjete sociale shpërthyen me tituj tronditës dhe akuza që e paraqesin Ballukun si fajtoren e radhës. Por kur lexohet vetë dokumenti zyrtar, del se nuk ka ende prova konkrete për përfitime personale apo dëm ekonomik të drejtpërdrejtë.
Në vend të qetësisë procedurale, SPAK zgjodhi rrugën e spektaklit publik, duke ngritur një tjetër pikëpyetje: pse kaq shumë zhurmë për një çështje që ende është në hetim?
Drejtësi selektive apo moment politik?
Kritikët theksojnë se rasti Balluku po vjen në një moment politik të ndjeshëm, kur mazhoranca po përballet me tronditje të brendshme dhe rritje të presionit ndërkombëtar për transparencë. Në këtë kontekst, akuzat mund të lexohen jo vetëm si “drejtësi në veprim”, por edhe si instrument për të krijuar baraspeshë morale në publik — një mënyrë për të treguar se “askush nuk është mbi ligjin”, por duke zgjedhur me kujdes kë godet.
Nëse SPAK synon besueshmëri, atëherë duhet të tregojë të njëjtën vendosmëri ndaj të gjitha figurave publike, jo vetëm ndaj atyre që janë më të ekspozuara mediatikisht.
Manipulimi i perceptimit – arma më e fortë
Në epokën e informacionit të menjëhershëm, perceptimi publik shpesh është më i fuqishëm se vetë e vërteta. Dhe kur drejtësia bëhet pjesë e këtij perceptimi, ajo humbet neutralitetin.
Në rastin e Ballukut, mënyra se si u prezantua lajmi, mënyra se si u përhap në media dhe intensiteti i komunikimit publik të SPAK-ut janë tregues të qartë të një operacioni perceptimi — që mund të ketë më shumë efekt politik sesa juridik.
Në fund: drejtësi, jo shou
Shqiptarët kanë nevojë për drejtësi reale, jo për “drejtësi televizive”. Nëse ka prova, ato duhet të paraqiten në gjykatë, jo në konferenca për shtyp.
Nëse ka faj, le të ndëshkohet. Por nëse kemi të bëjmë me një tjetër rast të përdorimit të drejtësisë për qëllime politike, atëherë humbësi i vetëm do të jetë besimi i qytetarëve në institucionet që duhet të jenë të pavarura.
