Në orët e vona të mbrëmjes, kur qytetarët duhet të jenë të qetë në shtëpitë e tyre, shpërthimet, vrasjet me porosi dhe sulmet mafioze po kthehen në soundtrack-un e përditshmërisë shqiptare. Çdo ditë një lajm i ri, çdo natë një biznes i goditur, një jetë e kërcënuar, një familje e tronditur. Ndërsa krimi shëtit i lirë, shteti duket gjithnjë e më shumë i mbyllur në vetvete, i paralizuar, i heshtur – ose më keq, i pajtuar.
Institucionet që flasin për reforma, por dorëzojnë terrenin
Prej vitesh, qeveria deklaron se ka investuar në siguri, teknologji, kamera inteligjente, operacione policore me emra pompozë. Por realiteti në terren është krejt ndryshe.
Shqipëria përjeton një normalizim të frikshëm të ngjarjeve kriminale:
- bizneset po bëhen shënjestër e lëndëve plasëse,
- atentatet bëhen në mes të qytetit,
- rrjetet e trafikut veprojnë pa frikën e ndëshkimit,
- autorët “zhduken” përmes një vula identike: “në hetim”, “dyshohet”, “po punohet për zbardhjen” – që rrallë prodhon drejtësi reale.
Një shtet që nuk garanton jetën dhe sigurinë, s’mund të mburret me zhvillim ekonomik, as me investime publike. Siguria është themeli, dhe ky themel është duke u krisur keq.
Policia: e lodhur, e politizuar dhe shpesh e pafuqishme
Policët e ndershëm në terren punojnë në kushte të pamundura. Edhe ata e dinë se shumë operacione janë vetëm fasadë, ndërsa duart e tyre shpesh lidhen nga më lart.
Ndërkohë:
- kriminelët kanë informacione të brendshme,
- pajisje profesionale,
- lidhje ekonomike e politike,
- dhe një vetëbesim që e merr vetëm ai që ndjehet i paprekshëm.
Nga ana tjetër, qytetari i zakonshëm ndjehet si viktimë e dyfishtë: i krimit dhe i shtetit që s’e mbron.
Kur shteti nuk tremb më askënd
Krimi lulëzon vetëm kur shteti venitet.
Dhe sot, shumë qytetarë thonë hapur se nuk i tremben policisë, por i tremben bandave.
Ky është dështim i rëndë, jo thjesht institucional, por moral. Shteti që nuk garanton rendin, ka dorëzuar sovranitetin te grupet kriminale.
Shqipëria nuk ka nevojë për deklarata, por për veprim
Çdo shpërthim, çdo atentat, çdo sulm mafioz është një shuplakë ndaj institucioneve – një kujtesë se krimi nuk është problem i margjinave, por i zemrës së sistemit.
Ajo që mungon nuk është forca, por vullneti.
Jo policë të tjerë në rrugë, por prokurorë të guximshëm, drejtësi të pavarur, zero tolerancë për lidhjet mes politikës dhe botës së errët.
Nëse shteti nuk zgjohet, krimi do të vazhdojë të bëjë ligjin
Shqiptarët meritojnë siguri, jo frikë.
Meritojnë qetësi, jo shpërthime.
Meritojnë shtet që i mbron, jo një aparat që bën foto nga vendngjarja dhe hesht.
Shteti ka dy zgjedhje:
të rikthejë autoritetin ose të pranojë kapitullimin.
E ora për këtë zgjedhje ka ardhur prej kohësh.
