Sulmet ndaj sistemit të drejtësisë janë kthyer në refren të përditshëm të kryeministrit. Dikur të nënkuptuara dhe të fshehta, sot ato janë të hapura dhe agresive. Që nga momenti kur çështja e Ballukut ka dalë në “shesh”, sjellja e kreut të qeverisë ka kaluar çdo kufi institucional.
Gjatë podkastit të tij të fundjavës, kryeministri Edi Rama ka sulmuar sërish gjyqtarët dhe prokurorët, duke ngritur shqetësime mbi atë që ai e quajti “brutalitet gjyqësor”. Në fokus të deklaratës së tij ishin kërkesat për rritje pagash dhe përdorimi i paraburgimit, të cilat, sipas Ramës, rëndojnë buxhetin e shtetit dhe dëmtojnë besimin e publikut te drejtësia.
Ai foli për tentativa të përbashkëta të gjyqtarëve dhe prokurorëve për rritje pagash, duke i paraqitur këto kërkesa si grabitje të arkës së shtetit dhe duke përdorur shprehje që sugjerojnë një përqendrim pushteti ku i njëjti aktor gjykon dhe vendos për gjithçka.
Por në asnjë demokraci funksionale një kryeministër nuk ka të drejtë të sulmojë integritetin e gjyqtarëve apo të ushtrojë presion publik mbi ta. Në Shqipëri, sipas kritikëve, Rama sillet jo vetëm si shef i qeverisë, por edhe si “shef i drejtësisë”, duke dashur të diktojë se kush duhet të hetohet, kush duhet të arrestohet dhe kush duhet të mbrohet.
Në vend që të mbështesë pa kushte hetimin e aferave korruptive që rëndojnë mbi zyrtarë të lartë të qeverisë së tij, deri te zëvendësja e akuzuar për tendera miliona euro, kryeministri zgjedh të zhvendosë debatin te rrogat e gjyqtarëve. Qëllimi, sipas kësaj qasjeje, është i qartë: të krijohet narrativa se drejtësia mendon për para dhe jo për ligjin.
Nëse paratë e përfolura si të vjedhura nga buxheti i shtetit do të ishin kthyer aty ku u morën, sot do të kishte mjaftueshëm fonde jo vetëm për rritjen e pagave të gjyqtarëve dhe prokurorëve, por edhe për pensione, shërbime sociale dhe investime publike. Madje, do të tepronin.
Por problemi i vërtetë, sipas këtij këndvështrimi, nuk janë rrogat. Halli i madh i Ramës është mbajtja e sistemit të drejtësisë nën presion dhe kontroll të vazhdueshëm, në mënyrë që skema e menaxhimit të parave publike të mbijetojë. Një sistem ku korrupsioni bëhet normë dhe ku askush nuk duhet të prekë majën e pushtetit.
Sulmet ndaj drejtësisë, në këtë kontekst, nuk janë shqetësim për buxhetin, por frikë nga hetimi.
