Shqipërisë i ka ngelur ora. Çdo gjë ka ndryshuar në këto 34 vite, por në politikë çdo gjë ka mbetur ashtu siç nisi 34 vite më parë. Emrat i dini vetë, rezultatet politike po ashtu. Por çdo gjë ndryshoi në 9 shtator 2021. Një frakturë e imponuar sigurisht, si një ofertë që nuk mund të refuzohet sepse rrugët ishin vetëm dy. E para ishte ajo e mbrojtjes së verbër të interesit personal të Berishës, e cila e kthente PD në një garnizon në mbrojtje të ish-Kryeministrit, duke e lënë forcën e parë opozitare në Shqipëri në një opozitë të përjetshme. Një forcë politike mesazhi i vetëm i të cilës nuk është shërbimi ndaj njerëzve dhe ardhja në pushtet, por shërbimi ndaj të sanksionuarit non grata në betejën donkishoteske kundër mullinjve me erë. Në veçanti kur PD dhe Berisha kishin mbajtur qëndrime të forta dhe të qarta ndaj të sanksionuarve non grata në kampin e Ramës, duke e bërë edhe më hipokrite në sytë e shqiptarëve dhe partnerëve gjithë retorikën që vijoi nga Berisha te të tijët për standardet e dyfishta. Rruga tjetër ishte ajo e ndarjes së fatit të Berishës nga ai i PD. Diçka që Berisha në fakt duhet ta kishte bërë vetë, por që ia hodhi mbi supe demokratëve.
Një ndarje që nis me pezullimin e tij nga grupi parlamentar nga ana e Bashës, e që kishte vetëm një qëllim, kthimin e PD në një forcë fituese, me garanci se davaritja e hijeve të së shkuarës, do bënin që partnerët strategjikë të Shqipërisë të mos i jepnin indulgjenca Ramës për zgjatjen e duarve mbi zgjedhjet e radhës. E thjeshtë, e pastër dhe pa gabime, rruga e dytë ishte rruga më e mbarë për PD dhe Shqipërinë. Por jo më e mbara për Berishën, që nisi revanshin e tij, me ndihmën e Ramës, që si këmbët që i bien kokës, po mbajnë gjallë prej atëhere një përpjekje të ethshme për të penguar çdo ndryshim brenda rendit opozitar, sepse e kanë të qartë se këmbanat po bien për ta. Të lidhur ngushtësisht nga një fati i ngjashëm, ngritën në këmbë gjithë strukturat e tyre politike, mediatike dhe kriminale, për të shkallmuar PD dhe Bashën. Rama pa te Berisha pasqyrimin e asaj që e priste dhe e pret sapo gurët e dominosë të nisin rënien njëri pas tjetrit. Prandaj u investua përmes veglave të vogla e të mëdha që ka në dorë, të lidhur me fije të dukshme e të padukshme me Berishën, për të sabotuar planet e SHBA, që përmes mekanizmit të sanksionimit të Departamentit të Shtetit dhe atij të Thesarit, e sigurisht përmes çlirimit të SPAK nga kontrolli i politikës, kërkojnë t’i japin fund pandëshkueshmërisë dhe të nisin një rrugëtim për një lidership të ri drejtues për vendin.
Nën sulmet e ashpra, me media të devijuara nga lumenj parash të paligjshme, me trysni të stisur ndaj demokratëve dhe deputetëve, Rama dhe Berisha “fituan” dy betejat e para të kësaj përballje për mbijetesën e tyre. Fituan duke larguar Bashën në mars të 2022-shit, e cila u pasurua nga vendimi i Zhukrit, që në kulmin e monitorimit të partnerëve, vendosi të japë një vendim në favor të padronit të vjetër. Por “fitorja” e parë nuk zgjati shumë. Sepse diçka e lindur përmes mashtrimit nuk mund të çonte te e vërteta, por te humbja dhe kthimi i revolucionit në aneks të qeverisë Rama. Në Foltoret e tij Berisha u premtoi demokratëve fitore, por ka humbur 5 herë në 2 vite (6 mars, 14 maj, Kukës, Rrogozhinë, Himarë), duke i falur Ramës Shkodrën dhe gjithë bastionet e PD. Në Foltoret e tij Berisha u premtoi demokratëve demokratizim të PD, por e ktheu në një bastion të interesave të tij të ngushta, që voton siç do ai dhe ku bën hajër vetëm kush i shërben atij. Kështu ndodhi me katapultimet në kryesinë e rithemelimit, ku ata që lëpinë atë që pështynë u kontrabanduan në rangjet e larta të partisë së Berishës. Bye bye forume. Premtoi se do rrëzonte Ramën për 6 muaj, por atë histori e dini vetë tani. Premtoi se nuk do bënte marrëveshje me Ramën, por vetëm në publik ka 2 të tilla, amnistia dhe Kodi Zgjedhor.
