Kina po orienton strategjinë e saj ushtarake drejt përdorimit masiv të raketave dhe municioneve të drejtuara me kosto të ulët, në funksion të një konflikti të mundshëm për Tajvanin. Debati është intensifikuar në qarqet ushtarake kineze, ku po vlerësohet se luftërat moderne me intensitet të lartë nuk mund të mbështeten vetëm te armët shumë të shtrenjta.
Analistët kinezë marrin si shembull përvojën e Shteteve të Bashkuara, ku përdorimi i raketave miliona dollarëshe për të neutralizuar dronë apo kërcënime me kosto minimale është rezultuar financiarisht i paqëndrueshëm. Në këtë kuadër, edhe Kina synon një qasje të ngjashme: kompromis në sofistikim teknik, por rritje drastike në sasi dhe ritëm prodhimi.
Strategjia e Pekinit parashikon një kombinim armësh “të shtrenjta dhe të lira”, ku raketat me kosto të ulët do të përdoren në valë masive për të lodhur mbrojtjen ajrore të Tajvanit, ndërsa armët më të avancuara do të godasin objektiva kyçe. Kjo qasje bazohet në doktrinën e sulmit të përbashkët me fuqi zjarri, që synon paralizimin e komandës, radarëve, bazave ajrore dhe infrastrukturës kritike që në fazat e para të konfliktit.
Një element kyç është kapaciteti industrial. Kina zotëron një bazë prodhimi shumë më të gjerë sesa rivalët e saj dhe mund të prodhojë mijëra raketa në një kohë relativisht të shkurtër. Lufta në Ukrainë ka shërbyer si mësim i drejtpërdrejtë: fiton ai që ka rezerva më të mëdha dhe zinxhir furnizimi më të qëndrueshëm, jo vetëm teknologji më të avancuar.
Në një skenar lufte për Tajvanin, Kina pritet të përdorë raketa balistike dhe raketa lundruese nga territori i saj, të shoqëruara nga sulme ajrore dhe detare. Raketat me kosto të ulët do të luanin rol vendimtar për të mbajtur presion të vazhdueshëm dhe për ta bërë mbrojtjen tajvaneze gjithnjë e më të kushtueshme.
Në thelb, strategjia kineze synon jo vetëm fitore ushtarake, por edhe konsum ekonomik të kundërshtarit, duke e kthyer volumin e armëve në armën kryesore të konfliktit.
