Në Shqipëri, ndarja mes pushtetit dhe opozitës ekziston vetëm në retorikë. Pas perdeve, aty ku nuk ka kamera e fjalime, PS dhe PD takohen në të njëjtën tryezë: tryezën e pazarit. Një pazar i ftohtë, i llogaritur dhe i përsëritur, ku drejtësia, ligji dhe interesi publik kthehen në monedhë shkëmbimi.
Rasti “Bela” nuk është përjashtim. Është simptomë. Një provë e radhës se si dy partitë që hiqen si kundërshtare të përbetuara, bashkëpunojnë kur rrezikohen interesat e tyre të përbashkëta. Kur vjen puna te dosjet e nxehta, te imunitetet, te votat vendimtare, armiqësia bie dhe nis koordinimi.
Në publik shahen. Në prapaskenë numërojnë vota.
Sot qytetarët shohin një drejtësi të selektuar, vendime që ngjallin më shumë dyshime sesa besim dhe një klasë politike që, pavarësisht ngjyrave, mbron veten me refleks instinktiv. Nuk ka të majtë apo të djathtë kur rrezikohet kasta. Ka vetëm front të përbashkët për mbijetesë politike.
Kjo është arsyeja pse drejtësia godet ngadalë, pse dosjet zvarriten, pse emra të rëndësishëm riciklohen nga njëra palë tek tjetra, pse përgjegjësia politike humbet rrugës. Sepse pazari kërkon kohë.
PD flet për kauza, por voton kur duhet.
PS flet për reforma, por negocion kur duhet.
Dhe në mes mbetet qytetari – i mashtruar, i lodhur, i zhgënjyer.
Kjo aleancë e heshtur nuk ka nevojë për marrëveshje të shkruara. Ka precedent. Ka histori. Ka prova të mjaftueshme. Sa herë sistemi rrezikohet, sistemi bashkohet. Dhe sa herë bashkohet, demokracia humbet.
Populli paguan me varfëri, me mungesë shprese, me ikje masive. Ndërsa elitat politike, majtas e djathtas, ndajnë pushtetin, ndikimin dhe mbrojtjen reciproke.
Kjo nuk është më thjesht krizë politike.
Është krizë morali dhe përfaqësimi.
Dhe derisa ky pazar PS–PD të quhet me emrin e vet, derisa të thyhet ky rreth i mbyllur i interesave, çdo premtim për drejtësi, reformë apo ndryshim do të mbetet një mashtrim i radhës për një popull që ka paguar shumë dhe ka fituar asgjë.
