“Nga: Ndokë Kola”
HESHTJA ËSHTË BASHKËFAJËSI – DINJITETI NUK SHITET
U drejtohem të gjithë qytetarëve shqiptarë, pa dallim partie, bindjeje apo interesi personal: nesër duhet të dalim në protestë. Jo si ritual, jo për zakon, por sepse jemi vënë përballë një realiteti që nuk mund të durohet më. Një realitet ku qeverisja nuk përfaqëson popullin, por e shfrytëzon atë. Ku pushteti nuk shërben, por sundon. Ku shteti nuk mbron, por shtyp.
Kjo qeveri nuk po na varfëron rastësisht — po e bën me vetëdije. Nuk po na poshtëron nga paaftësia — po e bën nga arroganca. Nuk po na vjedh fshehurazi — po e bën hapur, me ligje, me vendime dhe me heshtjen e atyre që e mbështesin. Ky nuk është më dështim politik; ky është shkatërrim i qëllimshëm i dinjitetit kombëtar.
Të mbështesësh sot këtë qeveri do të thotë të mbështesësh një sistem të kalbur, ku krimi, korrupsioni, mafia dhe droga nuk janë më përjashtim, por pjesë e përditshmërisë. Do të thotë të pranosh varfërinë si normalitet dhe padrejtësinë si fat. Do të thotë të justifikosh vjedhjen, gënjeshtrën dhe abuzimin, vetëm sepse vijnë nga pushteti.
Të mbështesësh sot këtë qeveri do të thotë të pranosh sëmundjen si mënyrë jetese: ushqime të mbushura me pesticide, pa kontroll dhe pa përgjegjësi; spitale pa ilaçe, pa pajisje dhe pa shpresë; mjekë që largohen sepse këtu nuk vlerësohen dhe pacientë që braktisen në fatin e tyre. Do të thotë të pranosh shkolla pa fëmijë, klasa bosh, mësues të lodhur dhe një sistem arsimor që nuk formon më qytetarë, por prodhon ikje.
Universitetet po boshatisen. Rinia po largohet. Fshatrat po shuhen. Qytetet po plaken. Ky vend po zbrazet, ndërsa propaganda flet për “zhvillim” dhe “sukses”. Po çfarë zhvillimi është ky, kur fëmijët nuk shohin të ardhme këtu? Çfarë suksesi është ky, kur populli humb çdo ditë dinjitetin?
Sot nuk po humbasim vetëm para. Po humbasim personalitetin si shoqëri. Po humbasim ndjeshmërinë ndaj padrejtësisë. Po humbasim respektin për veten. Dhe kur një popull humb këto, ai bëhet i manipulueshëm, i përkulur dhe i heshtur. Heshtja nuk është më neutralitet — heshtja është bashkëfajësi.
Faji nuk është vetëm i atyre që qeverisin keq. Faji është edhe i atyre që i ndjekin verbërisht, që i mbrojnë nga interesi, frika apo përfitimi personal. I atyre që shesin dinjitetin për rehati. I atyre që mbyllin sytë ndërsa vendi fundoset dhe pastaj ankohen se “nuk bëhet ky vend”.
Ky artikull nuk është thirrje për urrejtje. Është thirrje për ndërgjegje. Nuk është thirrje për dhunë. Është thirrje për reagim. Sepse pa reagim, çdo padrejtësi bëhet e përhershme.
Ju bëj thirrje me gjithë shpirt, si qytetarë dhe si shqiptarë: nesër le të bashkohemi të gjithë. Le të tregojmë se ende kemi zë. Se ende kemi dinjitet. Se ende nuk e kemi dorëzuar këtë vend në duart e pak njerëzve që e trajtojnë si pronë private.
Koha e durimit ka marrë fund.
Koha e justifikimeve ka marrë fund.
Koha e frikës duhet të marrë fund.
Nesër nuk është thjesht një protestë — është një provë. Një provë nëse jemi ende qytetarë të lirë apo vetëm spektatorë të shkatërrimit të vendit tonë. Nëse sot nuk ngrihemi, nesër nuk kemi të drejtë të ankohemi.
Koha për reagim është TANI.
