Praktika e investitorëve strategjikë dhe partneriteteve publike-private u është shitur shqiptarëve si motor zhvillimi ekonomik. Në realitet, ky model ka funksionuar si mekanizëm për transferimin e pasurisë publike drejt interesave private, pa prodhuar mirëqenie për familjet shqiptare dhe pa ndikuar realisht në rritjen e ekonomisë produktive.
Fenomeni i investitorëve strategjikë, i promovuar nga qeveria si zgjidhje për problemet ekonomike, është i njohur edhe në vende të tjera ish-komuniste, por në Shqipëri ka marrë përmasa më problematike. Sipas kritikëve, privatizimi i pasurisë publike është paraqitur si zhvillim, ndërkohë që përfitimet reale për qytetarët kanë qenë minimale ose pothuajse inekzistente.
Paketa e Maleve, e prezantuar nga kryeministri Edi Rama, parashikon dhënien e tokës publike për 1 euro për ndërtimin e vilave dhe bujtinave turistike. Kjo iniciativë, sipas kundërshtarëve, nuk sjell zhvillim të qëndrueshëm, por fal pasuri publike pa garanci që të ardhurat të rikthehen në shërbime për qytetarët.
Në emër të privatizimit dhe liberalizimit ekonomik, Shqipëria ka dhënë me koncesion edhe shërbime bazë të shtetit, si shëndetësia, arsimi, ndërtimi i rrugëve dhe mbledhja e taksave. Kritikat theksojnë se shteti nuk ekziston për të nxjerrë fitim, por për të garantuar ligjin dhe mirëqenien sociale, ndërsa modeli aktual e ka dobësuar këtë rol.
Shembujt e PPP-ve në infrastrukturë, si Tuneli i Llogarasë apo akset rrugore Qukës–Qafë Plloçë dhe Thumanë–Kashar, përmenden si raste me kosto shumë të larta dhe dyshime për abuzime të mëdha financiare. Sipas të dhënave zyrtare dhe raporteve të Kontrollit të Lartë të Shtetit, miliarda euro janë shpërdoruar në dekada përmes tenderëve dhe koncesioneve.
Edhe në sektorë si nafta, minierat dhe bujqësia, kompanitë private kanë përfituar ndjeshëm, ndërsa shteti dhe qytetarët kanë marrë pak ose aspak përfitim. Rasti i Bankers Petroleum dhe skandalet me fondet IPARD përmenden si shembuj të dështimit të këtij modeli.
Sipas analizës kritike, ekonomia shqiptare nuk mund të rritet përmes faljes së tokës publike dhe PPP-ve, por përmes zhvillimit të industrisë, bujqësisë dhe prodhimit real. Pa këto elemente, propagandimi i investitorëve strategjikë mbetet një mashtrim ekonomik që nuk reflektohet në jetën e përditshme të familjeve shqiptare.
