Rusia po i afrohet një momenti historik të rëndë, teksa lufta në Ukrainë po hyn në një fazë simbolike dhe të zymtë. Nga mesi i janarit, konflikti që Kremlini e quan “operacion special ushtarak” do të ketë zgjatur më shumë se lufta në Frontin Lindor gjatë Luftës së Dytë Botërore, një krahasim me peshë të madhe historike për shoqërinë ruse.
Presidenti rus njihet për lidhjen e fortë ideologjike me Luftën e Dytë Botërore dhe mitologjinë shtetërore të fitores sovjetike. Në vitet e fundit, në Rusi është vërejtur edhe një rehabilitim simbolik i figurës së Stalinit, duke e përdorur të kaluarën si instrument legjitimiteti politik.
Megjithatë, gati katër vjet pas nisjes së pushtimit të plotë të Ukrainës, objektivat strategjike nuk janë arritur. Rusia kontrollon rreth një të pestën e territorit ukrainas, ndërsa lufta vlerësohet t’i ketë kushtuar Moskës mbi një milion viktima. Një tjetër dështim për Kremlinin mbetet fakti se udhëheqja ukrainase vazhdon të qëndrojë në pushtet, pavarësisht pritshmërive fillestare për një rrëzim të shpejtë.
Pavarësisht këtij bilanci të rëndë, në fund të vitit presidenti rus shfaq një vetëbesim të theksuar. Ai lë të kuptohet se koha punon në favor të tij dhe se rezultati përfundimtar do të jetë i pashmangshëm. Në deklarata të fundit, ka përsëritur synimin për të marrë të gjitha rajonet që Moska i pretendon, përfshirë edhe territore që aktualisht nuk janë nën kontroll ushtarak rus.
Analistët e shohin këtë gjuhë si pjesë të një strategjie negociuese. Kremlini është i vetëdijshëm për përpjekjet ndërkombëtare për arritjen e një marrëveshjeje dhe synon të hyjë në çdo proces negociator nga një pozicion force, qoftë edhe simbolike.
Në konferencën e tij të fundvitit, presidenti rus deklaroi se vendi i tij është i gatshëm ta mbyllë konfliktin me mjete paqësore, por paralelisht pretendoi se forcat ruse po avancojnë në vijën e frontit. Ky dualitet mes ofertës për paqe dhe gjuhës së forcës mbetet tipar kryesor i retorikës së Kremlinit.
Sipas vëzhguesve ndërkombëtarë, një nga faktorët që ushqen këtë vetëbesim është dobësimi i unitetit perëndimor në mbështetje të Ukrainës. Çarjet politike dhe ndryshimet në prioritetet strategjike të disa vendeve aleate kanë krijuar perceptimin se presioni ndaj Moskës mund të zbehet me kalimin e kohës.
Në këtë kontekst, Rusia hyn në vitin e ri mes një realiteti të vështirë në terren dhe një narrative politike që synon të projektojë qëndrueshmëri, durim dhe besim në një përfundim të favorshëm, pavarësisht kostos së lartë njerëzore dhe ekonomike.
