Dosja “Guna Tactical” ka ngritur akuza të forta për mënyrën se si janë menaxhuar fondet publike për uniformat e strukturave të sigurisë. Në qendër të denoncimeve është ngritur dyshimi se përmes kësaj kompanie është ndërtuar një mekanizëm që shmang konkurrencën, krijon monopol dhe favorizon një rreth të ngushtë personash të lidhur me vendimmarrjen shtetërore.
Sipas pretendimeve, “Guna Tactical” është kthyer në një strukturë ku ndërthuren interesa publike dhe private, me një bord mbikëqyrës që akuzohet se nuk garanton transparencë, por funksionon si instrument kontrolli. Në këtë skemë përmendet roli i Ardi Veliut, drejtues i KAYO SH.A., si figura që dyshohet se ka ndikim kryesor mbi vendimmarrjen dhe kontratat.
Një nga pikat më të debatuara është përbërja e bordit të kompanisë. Kritikat fokusohen te prania e zyrtarëve që kanë lidhje direkte me KAYO-n dhe njëkohësisht rol vendimmarrës në “Guna Tactical”. Kjo, sipas denoncimeve, krijon konflikt të hapur interesi, pasi të njëjtët persona dyshohet se ndikojnë si nga ana e institucionit publik, ashtu edhe nga ana e strukturës që përfiton kontratat.
Në qendër të akuzave është edhe partneriteti me kompaninë private MSSC, e lidhur me biznesmenin Emiljano Dusha. Sipas pretendimeve, kjo kompani përfiton nga pozicioni monopol i “Guna Tactical”, ndërsa shteti humb mundësinë për të siguruar çmime më konkurruese përmes tenderave të hapur.
Skema e dyshuar përshkruhet si një mekanizëm ku uniformat blihen ose prodhohen përmes fasonerive me çmime më të ulëta dhe më pas i faturohen shtetit me çmime më të larta. Diferenca, sipas denoncimeve, kthehet në fitim për strukturën ndërmjetëse dhe partnerët privatë.
Një tjetër element i kontestuar është përdorimi i argumentit të “sekretit shtetëror” për kontratat e uniformave. Kritikët thonë se uniformat nuk përbëjnë produkt strategjik që justifikon shmangien e transparencës dhe se ky klasifikim mund të përdoret për të shmangur kontrollin publik, auditimin dhe konkurrencën.
Denoncimet përmendin edhe vendimet qeveritare që i kanë dhënë KAYO-s rol të posaçëm në furnizimin me uniforma, duke nxjerrë jashtë loje operatorët e tjerë të tregut. Sipas kritikëve, kjo ka krijuar një monopol artificial mbi një fond shumëvjeçar me vlera të konsiderueshme.
Në këtë kuadër, “Guna Tactical” nuk shihet nga denoncuesit si një kompani normale tregtare, por si një strukturë e ngritur për të kanalizuar fondet publike përmes një rrjeti të kontrolluar vendimmarrjeje. Ata kërkojnë hetim të plotë mbi rolin e bordit, lidhjet mes zyrtarëve publikë dhe partnerëve privatë, si dhe mënyrën e përcaktimit të çmimeve.
Çështja pritet të nxisë debat të mëtejshëm mbi transparencën në kontratat publike, konfliktin e interesit dhe përdorimin e kompanive shtetërore si ndërmjetëse në sektorë ku më parë ka pasur konkurrencë të hapur.
