Procesi gjyqësor për aferën e privatizimit të ish-kompleksit sportiv “Partizani” po shndërrohet në një përballje të fortë jo vetëm juridike, por edhe politike dhe mediatike. Në qendër të kësaj beteje qëndron strategjia mbrojtëse e Sali Berisha dhe bashkëpunëtorëve të tij, të cilët po përdorin një sërë mekanizmash ligjorë për të shtyrë dhe komplikuar zhvillimin e procesit.
Dosja e përgatitur nga SPAK është voluminoze dhe përfshin qindra fashikuj me rreth 160 mijë faqe prova, dokumente dhe dëshmi që, sipas prokurorisë, faktojnë përfshirjen e të pandehurve në favorizim dhe keqpërdorim të detyrës. Megjithatë, pavarësisht peshës së materialeve, gjykimi ende nuk ka hyrë në fazën thelbësore për shkak të vonesave të vazhdueshme.
Një nga taktikat kryesore të ndjekura nga mbrojtja është shtyrja procedurale e seancave, përmes kërkesave të njëpasnjëshme dhe ndërhyrjeve ligjore që kanë penguar avancimin normal të procesit. Këto përfshijnë kërkesa për transparencë të zgjeruar, si transmetimi live i seancave gjyqësore, një lëvizje që shihet nga shumë si përpjekje për ta zhvendosur betejën nga salla e gjyqit në arenën publike.
Një tjetër element që ka tërhequr vëmendje është kërkesa për thirrjen si dëshmitar të kryeministrit Edi Rama, një hap që shihet si përpjekje për politizimin e mëtejshëm të çështjes dhe për rritjen e presionit publik mbi procesin gjyqësor.
Sipas juristit Romeo Kara, kjo lloj strategjie është e zakonshme në procese ku përfshihen figura të larta publike. Ai thekson se zvarritja e gjykimit përdoret si një mjet për të fituar kohë dhe për të dobësuar efektin e provave dhe dëshmive. Sipas tij, kalimi i kohës mund të ndikojë në kujtesën e dëshmitarëve dhe në fuqinë e materialeve provuese.
Kara nënvizon se një tjetër qëllim i kësaj strategjie është zhvendosja e vëmendjes së publikut nga akuzat konkrete drejt një narrative politike, ku procesi paraqitet si i motivuar politikisht. Në këtë mënyrë, mbrojtja synon të krijojë konfuzion dhe të rrisë presionin mbi institucionet e drejtësisë.
Ai shton se zvarritja mund të shërbejë edhe për të lodhur institucionet dhe për t’i shtyrë ato drejt gabimeve proceduriale, të cilat më pas mund të përdoren në favor të mbrojtjes. Në disa raste, kjo strategji mund të lidhet edhe me përpjekje për të ndikuar mbi dëshmitarët ose për të kontestuar vlefshmërinë e provave.
Në thelb, sipas ekspertëve, kjo është një betejë kohe: sa më shumë të zgjasë procesi, aq më shumë rriten mundësitë për ndryshime në rrethana politike apo institucionale që mund të ndikojnë në rezultatin përfundimtar.
Ndërkohë, procesi në GJKKO mbetet në një fazë delikate, ku çdo vendim procedural mund të ketë ndikim të drejtpërdrejtë në rrjedhën e mëtejshme të gjykimit.
Për momentin, mbetet e paqartë se kur çështja do të hyjë në shqyrtimin e plotë të provave, por një gjë është e sigurt: beteja ligjore për aferën “Partizani” do të vazhdojë të jetë një nga proceset më të ndjekura dhe më të debatuara në vend.
