Premtimet për “mbështetje ndaj pensionistëve” janë shndërruar në një nga sloganet më të përdorura politike. Ato krijojnë idenë e një shteti që kujdeset për ata që kanë dhënë një jetë të tërë pune. Por pas kësaj fasade fjalësh, realiteti është krejt tjetër — më i ashpër, më selektiv dhe thellësisht i padrejtë.
Fakti është i thjeshtë dhe i pamohueshëm: rreth 70 mijë pensionistë janë përjashtuar nga rritja e pensioneve.
Ky nuk është një detaj teknik. Nuk është një “defekt” në zbatim.
Është një vendim i qëllimshëm.
Dhe ky vendim ngre një problem serioz — jo vetëm politik, por edhe kushtetues.
Kushtetuta e Shqipërisë është e qartë. Neni 18 garanton barazinë para ligjit. Neni 17 kërkon që çdo kufizim apo diferencim të jetë proporcional, i arsyeshëm dhe i justifikuar.
Por çfarë kemi në këtë rast?
Një ndarje të pastër mes pensionistëve.
Disa përfitojnë. Të tjerë përjashtohen.
Pa një shpjegim bindës. Pa një kriter të drejtë dhe transparent.
Kjo nuk është politikë sociale.
Kjo është përzgjedhje.
Dhe kur përzgjedhja prek dhjetëra mijëra qytetarë, ajo merr emrin që i takon: diskriminim.
Pyetja është e drejtpërdrejtë dhe nuk mund të shmanget:
Me çfarë logjike përjashtohen 70 mijë njerëz nga një e drejtë që buron nga i njëjti sistem?
Nëse nuk ka një përgjigje të fortë dhe të argumentuar, atëherë kemi një shkelje të parimeve themelore të shtetit të së drejtës.
Por përtej ligjit, është realiteti njerëzor që e bën këtë situatë edhe më të rëndë.
Këta nuk janë numra në një tabelë.
Janë njerëzit që kanë mbajtur këtë vend në këmbë për dekada.
Janë punëtorët e tokës, që kanë ushqyer Shqipërinë dhe sot jetojnë me pensione minimale.
Janë minatorët, që kanë rrezikuar jetën çdo ditë në nëntokë.
Janë naftëtarët dhe energjetikët, që kanë mbajtur gjallë sektorët strategjikë të ekonomisë.
Dhe sot, përballë një vendimi të vetëm, atyre u thuhet: “Ju nuk përfitoni.”
Ky është mesazhi real.
Një mesazh që përmbys çdo ndjenjë drejtësie:
ata që kanë dhënë më shumë, trajtohen sikur vlejnë më pak.
Kjo nuk është vetëm padrejtësi ekonomike.
Është një deformim i rëndë i vlerave shoqërore.
Sepse një shtet që nuk di të shpërblejë sakrificën në mënyrë të drejtë, humbet besimin e qytetarëve. Dhe kur humbet besimi, humbet edhe legjitimiteti moral.
Në këtë kontekst, fjalët nuk kanë më peshë.
“Mbështetje për pensionistët” nuk është më politikë — është propagandë.
Sepse ndihma që përjashton nuk është ndihmë.
Drejtësia që ndahet nuk është drejtësi.
Dhe ligji që zbatohet me dy standarde nuk është më ligj — është instrument.
Në fund, mbetet një e vërtetë që nuk mund të fshihet:
70 mijë pensionistë të përjashtuar nuk janë statistikë — janë provë.
Provë se mes premtimeve dhe realitetit ekziston një hendek i thellë.
Provë se barazia dhe proporcionaliteti janë cenuar.
Dhe provë se në vend të drejtësisë, është zgjedhur selektiviteti.
Pensionistët nuk kanë nevojë për më shumë fjalë.
Ata kanë nevojë për drejtësi.
Dhe drejtësia nuk mund të jetë me përjashtim.
