Në debatin publik po tentohet me çdo kusht të banalizohet një zhvillim historik dhe politik me pasoja të thella. Arrestimi i Nicolás Maduros po paraqitet nga propaganda si një veprim simbolik ndaj një individi “non grata” ose si një manovër e zakonshme e SHBA-ve për interesat e naftës.
Këto narrativa nuk janë vetëm të rreme, por shërbejnë si mekanizëm mbrojtës i regjimeve të frikësuara.
Sepse e vërteta është kjo: nuk u arrestua një njeri – u arrestua një regjim.
Non grata nuk çon në pranga
Po të ishte çështje statusi diplomatik, Maduro do të ishte izoluar, sanksionuar, kufizuar në lëvizje. Non grata është presion politik, jo rrëzim sistemi. Regjimi do të vazhdonte, thjesht me një figurë tjetër në krye.
Kjo që ndodhi nuk është as izolim dhe as paralajmërim.
Është goditje direkte në zemër të pushtetit.
Nafta nuk kërkon pranga
Po të ishte vetëm çështje nafte, marrëveshjet do të bëheshin në heshtje. Historia botërore është plot me diktatorë që kanë bashkëjetuar për dekada me Perëndimin për hir të stabilitetit dhe energjisë.
Nafta kërkon kontroll.
Prangat sjellin kaos politik.
Arrestimi i kreut të regjimit është e kundërta e kompromisit ekonomik.
Mesazhi i vërtetë: prag i tejkaluar
Ajo që ndodhi në Venezuelë është sinjal i qartë: regjimi ka kaluar pragun e tolerancës ndërkombëtare.
Nuk u godit sepse ishte antipatik, por sepse:
- shteti u shndërrua në aparat represioni
- drejtësia u kap
- krimi dhe pushteti u shkrinë në një
- zgjedhjet u asgjësuan
- pandëshkueshmëria u bë sistem
Në këtë pikë, individi dhe regjimi bëhen një.
Goditja e njërës është goditje e tjetrës.
Paralelja me Shqipërinë nuk është rastësi
Edhe këtu shteti është i kapur.
Edhe këtu zgjedhjet janë farsë.
Edhe këtu korrupsioni është strukturë.
Edhe këtu bandat bëjnë ligjin, paratë dhe votat.
Propaganda përpiqet ta ndajë artificialisht pushtetin nga sistemi që ka ndërtuar, duke fajësuar “rrethin”, “ministrat”, “individët”.
Por modeli është një.
Dhe ai model ka emër.
Scribët dhe Ediotët e dobishëm
Sa herë goditet një hallkë, reagimi është i njëjtë:
“Presion i huaj”, “interesa gjeopolitike”, “luftë personale”.
Jo.
Është shembje e zinxhirit të pandëshkueshmërisë.
Ediotët e dobishëm nuk mbrojnë individë.
Ata mbrojnë modelin e kapjes.
Mesazhi final
Arrestimi i Maduros nuk është paralajmërim për një person.
Është paralajmërim për çdo regjim që ka harruar se pushteti është i përkohshëm.
Sot Venezuela.
Nesër kushdo që e ka ndërtuar pushtetin mbi krimin, korrupsionin dhe grabitjen e votës.
Shqipëria është në radhë.
