Kur dosjet hapen në heshtje, presioni flet më fort se fjalët
Hapja e dosjes penale për çështjen “Bankers Petroleum” ka rikthyer në qendër të debatit publik jo vetëm një nga aferat më të rënda ekonomike të viteve të fundit, por edhe një pyetje thelbësore politike: a kemi të bëjmë me një akt të pastër drejtësie, apo me një mesazh të heshtur drejtuar Arben Ahmetajt?
Faktet dhe dyshimet mbi “Bankers”-in nuk janë të reja. Ato kanë qarkulluar për vite me radhë në raporte, analiza dhe denoncime publike. Ajo që është e re është koha. Hapja e kësaj dosjeje vjen në një moment kur Ahmetaj ndodhet i izoluar politikisht, pa mbështetje publike dhe i përfolur si një figurë që njeh në detaje mekanizmat e brendshëm të vendimmarrjes së qeverisjes së kaluar.
Në një realitet si ai shqiptar, presioni rrallëherë artikulohet hapur. Ai shfaqet përmes sinjaleve: dosje që rihapen, akuza që rëndojnë, hetime që përshpejtohen ose ngadalësohen. Pikërisht për këtë arsye, hapja e çështjes “Bankers” nuk lexohet vetëm si veprim penal, por edhe si mesazh politik.
Askush nuk mund të flasë për prova konkrete presioni. Por po aq e vërtetë është se heshtja e Ahmetajt, e kombinuar me këtë zhvillim penal, ushqen dyshime legjitime. A po i dërgohet sinjali se kufiri i tolerancës ka mbaruar? A është kjo një mënyrë për të disiplinuar heshtjen, më shumë sesa për të zbardhur të vërtetën?
SPAK ka sot një provë vendimtare për besueshmërinë e tij. Nëse hetimi shkon deri në fund të zinxhirit të përgjegjësisë, dosja “Bankers” mund të shënojë një kthesë historike. Por nëse mbetet selektive dhe e fokusuar vetëm te individi i dobësuar politikisht, atëherë do të konfirmojë frikën më të madhe: se në Shqipëri, drejtësia ende përdoret për të dhënë mesazhe, jo për të shembur sistemin.
Kur dosjet hapen në heshtje, presioni shpesh flet më fort se fjalët.
