Gazetarja Ola Xama ngre alarmin mbi rritjen marramendëse të buxhetit të Agjencisë Kombëtare të Shoqërisë së Informacionit, duke e cilësuar atë si një nga paradokset më të mëdha të qeverisjes së viteve të fundit.
Në nisje të mandatit të dytë, kryeministri Edi Rama e vendosi digjitalizimin e shërbimeve publike në krye të agjendës qeverisëse, me premtimin se automatizimi do të eliminonte korrupsionin e vogël në sportelet publike. Në vjeshtën e vitit 2017, Agjencia Kombëtare e Shoqërisë së Informacionit kaloi drejtpërdrejt në varësinë e kryeministrit, duke u shndërruar në një strukturë me fuqi të pakufizuar mbi çdo institucion shtetëror.
Praktikisht, AKSHI mori në dorë të gjitha procedurat e prokurimit që lidhen me infrastrukturën e teknologjisë së informacionit për administratën publike: nga blerja e pajisjeve bazë e deri te implementimi dhe mirëmbajtja e sistemeve më sensitive. Agjencia u ngarkua gjithashtu me administrimin e databazave që përmbajnë informacione të klasifikuara dhe me sistemet e sigurisë kombëtare, përfshirë edhe sistemet rezervë të të dhënave për rastet e sulmeve kibernetike.
Sipas analizës së Xamës, sot kjo agjenci del në pah si një strukturë ku fondet e prokurimeve janë fryrë në mënyrë të dyshimtë, ndërsa përfituesit e kontratave lidhen me rrethe të errëta interesash. Ajo e përmbledh situatën me ironi të fortë: korrupsioni i vogël në sportele u zëvendësua me grabitje miliona eurosh përmes tenderëve të sistemeve që supozohej se do ta zhduknin korrupsionin.
Shifrat janë tronditëse. Nga viti 2017 e deri më sot, AKSHI ka menaxhuar rreth 537 milionë euro, nga të cilat 480 milionë euro janë ekzekutuar përmes thesarit të shtetit. Në vitin 2017, buxheti i agjencisë ishte 5 milionë euro, ndërsa për vitin 2026 parashikohet të arrijë në 189 milionë euro, një rritje me 38 herë.
Sipas gazetares, ajo që e bën edhe më shqetësuese këtë situatë është heshtja totale e kryeministrit, i cili e ka këtë agjenci drejtpërdrejt në varësinë e tij. Asnjë sqarim, asnjë reflektim dhe asnjë përgjegjësi politike, pavarësisht përmasave kolosale të fondeve publike që kanë kaluar nëpër këtë institucion.
Në përfundim, Xama nënvizon se qytetarët mund të ndihen më pak të përballur me ryshfete të vogla, por realisht janë përballë një sistemi ku paratë publike zhduken në përmasa shumë më të mëdha, duke e varfëruar edhe më tej shoqërinë.
