Nuk ka asgjë më të rrezikshme për një shoqëri sesa kur ata që duhet të mbrojnë ligjin, e përdorin për ta kontrolluar. Kur prokurorët dhe gjyqtarët ndajnë jo vetëm sallën, por edhe interesat, drejtësia humbet kuptimin dhe qytetari mbetet vetëm përballë sistemit.
Drejtësia që hesht, është drejtësi që ka frikë
Në Shqipëri, fjala “drejtësi” po humbet kuptimin e saj të shenjtë. Sallat e gjyqeve, që duhej të ishin tempulli i barazisë përpara ligjit, po shndërrohen gjithnjë e më shumë në skena të pushtetit dhe arrogancës.
Ngjarja e ndodhur në Gjykatën e Sarandës është shembulli më i qartë se si ndarja e pushteteve po shndërrohet në bashkim të ndikimeve. Kur një prokurore hyn në dhomën e këshillimit – vendin më të shenjtë të vendimmarrjes gjyqësore – nuk kemi më të bëjmë me procedurë, por me përdhunim të drejtësisë.
Dhoma e këshillimit nuk është për pazare, por për ndërgjegje
Dhoma e këshillimit është hapësira ku gjyqtari duhet të përballet vetëm me ligjin dhe me ndërgjegjen e vet. Ajo nuk është një derë që hapet për prokurorët, as një zyrë për marrëveshje të heshtura.
Kur një prokuror del prej andej, drejtësia nuk është më e pavarur — është e ndotur.
Në atë moment, procesi humbet besimin, qytetari humbet shpresën dhe gjykata humbet moralin.
Transparenca është oksigjeni i drejtësisë
Avokati që ngriti zërin për këtë shkelje kërkoi vetëm një gjë: të ruhet e vërteta.
Pamjet audio-video të seancës janë prova që ndajnë drejtësinë nga manipulimi.
Por në vend që të përkrahet, kërkesa për transparencë u prit me tension, sepse në një sistem ku llogaridhënia shihet si kërcënim, e vërteta është armiku më i madh.
Transparenca nuk e dëmton gjyqësorin — ajo e pastron.
Kush e refuzon dritën, ka diçka për të fshehur.
Pushteti që bashkohet për të mbrojtur veten, nuk mbron ligjin
Nëse një gjyqtare lejon një prokurore të hyjë në dhomën e këshillimit, ajo ka lejuar që procesi të kthehet në farsë.
Nëse institucionet heshtin — Këshilli i Lartë Gjyqësor, Këshilli i Lartë i Prokurorisë dhe Inspektori i Lartë i Drejtësisë — atëherë ato janë bërë pjesë e problemit, jo e zgjidhjes.
Sepse drejtësia që nuk ndëshkon vetveten, është drejtësi që po vdes ngadalë
Koha për zëra që nuk përkulen
Ky rast nuk është thjesht një incident. Është një alarm kombëtar për të gjithë ata që ende besojnë se ligji duhet të jetë më i fortë se frika.
Sot, kur prokurorët dhe gjyqtarët bëhen bashkë kundër drejtësisë, detyra e qytetarit dhe e çdo profesionisti të ndershëm është të mos heshtë.
Sepse heshtja është dorëzim.
Drejtësia që nuk mbrohet, do të shndërrohet në vegël të pushtetit.
Drejtësia nuk është pronë e togës, as privilegj i akuzës – ajo i përket qytetarit
Çdo vendim që jepet në emër të Republikës duhet të ketë një themel të vetëm: besimin e popullit.
Kur ky besim thyhet, asnjë togë, asnjë titull, asnjë pushtet nuk mund ta mbulojë padrejtësinë.
Sepse në fund, drejtësia e vërtetë nuk bëhet me frikë – bëhet me guxim.
Ky artikull është një thirrje për të gjithë ata që e duan ligjin më shumë se pushtetin. Sepse drejtësia nuk mund të mbetet peng i marrëveshjeve, por duhet të rikthehet në duart e popullit që e meriton.
