EuroAlbania, Qershor 2025
Në një botë të trazuar nga konflikte të përgjakshme dhe tensione gjeopolitike të përshkallëzuara, ironia shpesh shërben si një filtër për të nxjerrë në pah absurditetet e kohës. Ish-deputeti Myslim Murrizi, me një postim të fundit në rrjetet sociale, ka përçuar pikërisht këtë ndjesi: një përzierje të humorit, sarkazmës dhe realitetit shqetësues.
Murrizi i referohet një lufte hipotetike mes Izraelit, SHBA-së dhe Iranit, e cila përfshin një listë të gjatë vendesh arabe – një tablo e mbingarkuar që zgjat 12 ditë, për të përfunduar me një “armëpushim” që nuk zgjat dot. Në këtë rrëmujë ndërkombëtare, ai fut edhe deklaratat kontradiktore të Izraelit dhe Teheranit, duke ironizuar paqartësinë e aktorëve globalë.
Por ironia kulmon kur Murrizi sugjeron se, sipas “logjikës shqiptare”, paqja në Lindjen e Mesme mund të vijë vetëm pas përfundimit të rinumërimeve në Tiranë – me rolin vendimtar që i atribuohet Ilirjan Çelibashit, kreut të KQZ-së. Në të njëjtën frymë, ai shkon më tej, duke përmendur se edhe bombardimet e CIA-s dhe Mossad-it “nuk do të ndalen” pa përfunduar rinumërimi i votave në Shqipëri.
Ky absurditet nuk është veçse një pasqyrë e zhgënjimit të thellë që ndjen një pjesë e publikut shqiptar ndaj sistemit politik dhe institucional, ku gjithçka duket se lidhet me interesa të vogla, vonesa të pafundme dhe një byrokraci që vë në pritje edhe fatet globale.
Murrizi e përfundon me një paralelizëm tjetër ironik: ndjekja penale e Donald Trumpit nga prokurori i posaçëm Ben Kraja krahasohet me ndëshkimin e aktivistëve antikomunistë në vitin 1990 – duke sugjeruar një frymë hakmarrjeje institucionale që mbartet nga një regjim në tjetrin, edhe pse rrethanat janë krejt të ndryshme.
Mes ironisë dhe realitetit
Edhe pse në thelb një koment humoristik, ky postim ngre një sërë pyetjesh të rëndësishme:
- Pse ndjejmë nevojën ta lidhim gjithçka me vetveten?
- Si është e mundur që zgjedhjet dhe proceset e brendshme në Shqipëri perceptohen si më të rëndësishme se krizat globale?
- Dhe më e rëndësishmja: a kemi krijuar një sistem kaq të vetë-referuar, saqë e shohim botën përmes lenteve të votës, rinumërimit dhe emrave të njohur?
Në fund të fundit, ndoshta paqja botërore nuk varet nga Çelibashi dhe Ben Kraja, por ajo që na tregon Murrizi është se në sytë e shumë shqiptarëve, këta janë simbolikë e një sistemi që shpesh u duket më i rëndësishëm sesa vetë luftërat reale.
