“E duam Shqipërinë si gjithë Europa”. Kohët kanë ndryshuar, ku pas tri dekadash, çdo gjë nuk shihet me të njëjtit sy, sikurse kjo thirrje që kujtohet vazhdimisht në çdo datë 8 dhjetor. Një simbolikë kombëtare që përkujton sakrificën e një grupi protestuesish, studentë dhe pedagogë të bashkuar, për një nga organizimet më të rëndësishme dhe vendimtare që pa Shqipëria në kthesën e saj nga diktatura komuniste, duke shembur njëherë e mirë regjimin e diktatorit Enver Hoxha. Në një mjedis trazirash, kjo protesë shihej si zgjidhja e vetme për ti kthyer faqen demokracisë dhe lirisë.
Pikërisht kjo thirrje, që mbetet një etiketë për studentët e dhjetorit, përsëritet vazhdimisht me të njëjtat ritme, teksa përballë revoltës për reagim, kjo shtresë e shoqërisë qëndron përballë urgjencës së emigrimit, nga largimet e pakthyeshme të të rinjve drejt Europës, duke e parë këtë të fundit si një destinacion, më shumë se sa një projekt kombëtar nga qeveria shqiptare. Nëse në vitet e atëhershme, të rinj dhe intelektualë protestonin për të ndërtuar një Shqipëri të re, sot një pjesë masive e tyre zgjedhin të ikin prej saj, për të prekur një realitet të ri që u premton të ardhmen.
