Rasti i fundit që përfshin gazetarin Artan Hoxha dhe emrin e Ergys Agasit ka rihapur një debat të madh publik mbi mënyrën se si ndërthuren politika, interesat ekonomike, krimi i organizuar dhe sporti në Shqipëri. Deklaratat e bëra në studio televizive, në një moment kur hetimet e SPAK janë aktive, nxjerrin në pah jo vetëm individë, por një model funksionimi që shkon përtej një rasti të vetëm.
Takimi i pranuar mes një gazetari investigativ dhe një personi të përmendur në dosje të ndjeshme, në ambiente publike si stadiumi “Air Albania”, ngre pikëpyetje serioze mbi normalizimin e figurave të errëta në hapësira publike dhe institucionale. Kur njerëz pa eksperiencë profesionale në fusha specifike shfaqen papritur si koordinatorë, aksionerë apo ndërmjetës pushteti, lind pyetja thelbësore: kush i përzgjedh dhe pse?
Përfshirja e emrave të tillë në projekte madhore sportive, në tendera publikë dhe në struktura pranë pushtetit, tregon se problemi nuk është vetëm individual, por sistemik. Sporti, i cili duhet të jetë simbol i meritokracisë dhe bashkimit, rrezikon të kthehet në një strehë për pastrimin e imazhit dhe ndikimit të interesave të dyshimta.
Më shqetësuese se vetë akuzat është mënyra se si këto marrëdhënie justifikohen: me narrativa normalizuese, me relativizim të fakteve dhe me një gjuhë që përpiqet ta paraqesë anomaline si rregull. Ky është momenti kur shoqëria duhet të zgjedhë: heshtjen apo transparencën.
Hetimet e drejtësisë do të tregojnë përgjegjësitë penale, por përgjegjësia morale dhe politike është tashmë e qartë. Një shtet nuk matet vetëm nga ligjet që ka, por nga guximi për t’i zbatuar ato edhe kur prekin njerëz me pushtet, lidhje apo ndikim.
Në fund, pyetja mbetet e hapur: a po ndërtojmë institucione për qytetarët, apo skema për të fortët?
