Nëntitull:
Me një kombëtare që ka etje për rritje, trajneri brazilian po jep më shumë iluzione sesa rezultate. Diplomaci, pasivitet dhe mungesë vizioni – a ka ardhur koha për të mbyllur eksperimentin “Sylvinho”?
Nga Redaksia Sportive
Kur Federata Shqiptare e Futbollit prezantoi Sylvinhon si trajnerin e ri të kombëtares, shumëkush e pa këtë si një hap modern – një emër me përvojë si ndihmës në Europë dhe me një qasje “ndryshe”. Por pas një periudhe jo të shkurtër në krye të kuqezinjve, rezultati është zhgënjyes: Shqipëria nuk ka një fytyrë në fushë, nuk ka ritëm, nuk ka shpirt. Dhe mbi të gjitha, nuk ka progres.
Një trajner pa identitet taktik
Sylvinho është në dukje një strateg i qetë, por në fushë duket qartë mungesa e një ideje të qëndrueshme loje. Kombëtarja jonë është kthyer në një skuadër që mbron me frikë dhe sulmon pa ide. Në vend që të ndërtojë një stil të njohshëm, ai përpiqet të përfundojë çdo ndeshje me një “1-0 me shpresë” – një qasje që mund të funksionojë në miqësore, por jo në eliminatore europiane.
Në ndeshjet kundër rivalëve direktë, Shqipëria nën drejtimin e Sylvinhos është treguar një skuadër pa guxim: nuk sulmon, nuk rrezikon, nuk reagon. Dhe mbi të gjitha, nuk frymëzon.
Përzgjedhje fyese për futbollistët shqiptarë
Një nga aspektet më të kritikueshme është mënyra e përzgjedhjes së lojtarëve. Ka raste ku lojtarë të rëndësishëm që janë titullarë të padiskutueshëm në kampionate të forta europiane nuk grumbullohen, ndërkohë që emra të tjerë, që nuk luajnë rregullisht ose janë larg formës, jo vetëm që përfshihen, por edhe aktivizohen. Kjo ka krijuar jo vetëm pakënaqësi te publiku, por edhe një klimë mosbesimi brenda grupit.
Në vend që të ndërtojë një konkurrencë të ndershme, Sylvinho duket se ka ndërtuar një “klub të vogël të preferuarve”, ku performanca duket se ka pak rëndësi.
Një komunikim që nuk bind askënd
Në konferenca për shtyp, Sylvinho është i matur, i sjellshëm dhe gjithmonë me një buzëqeshje gati. Por kjo maskë diplomacie nuk e fsheh dot mungesën e autokritikës. Pas çdo ndeshjeje të dobët, nuk ka analiza të thella, nuk ka pranim të fajit, nuk ka vendime të qarta për të ndryshuar rrjedhën. Është një stil komunikimi që më shumë ngjan me marketing personal sesa me përgjegjësi publike.
Kombëtarja shqiptare nuk ka nevojë për një zëdhënës me diplomë trajneri. Ka nevojë për një lider të vërtetë në stol.
Pa zemër, pa zgjidhje, pa të ardhme
Shqipëria sot nuk është as më e mirë, as më e organizuar se në të kaluarën. Në fakt, ajo është më e zbehtë. Ka humbur karakterin luftarak që e dallonte. Sylvinho, me gjithë elegancën e tij të jashtme, ka dështuar të kuptojë shpirtin e një kombëtareje që jeton për të luftuar – jo për të bërë stërvitje taktike sterile.
Përmbyllje: Koha për një kthesë të madhe
Eksperimenti “Sylvinho” i dha Shqipërisë një imazh të butë, por e zbrazur nga thelbi. Tifozët nuk duan më konferenca me gjuhë të kujdesshme. Duan grintë, rezultate, krenari dhe përfaqësim real. E nëse trajneri nuk është i aftë ta udhëheqë këtë skuadër me zemër dhe mendje, atëherë duhet të largohet. Sa më parë, aq më mirë.
